18.03.17-  சுவாமி நடராஜானந்த ஜீயின் 50வது சிரார்த்ததினம்..

posted Mar 18, 2017, 2:22 AM by Habithas Nadaraja   [ updated Mar 18, 2017, 2:23 AM ]

தமிழ்கூறு நல்லுகிற்கு முதல் தமிழ்ப்பேராசிரியராம் சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரை  ஈன்றளித்த கிழக்கின் காரைதீவு மண் மற்றுமொரு சேவைத்துறவியையும் ஈன்றளித்தது.

அவர்தான் சுவாமி நடராஜானந்த மஹராஜ். சேவைக்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்த சுவாமியின் 50வது சிரார்த்ததினம் இன்று (18.03.2017) ஆகும்.

அம்பாறை மாவட்டத்தில் பழம்பெரும்  சிறப்பு வாய்ந்த காரைதீவு மண்ணிலே   கிழக்கு வானின் விடிவெள்ளியாக இரு கண்மணிகள் அவதரித்தனர். அவர்களில் ஒருவர் உலகம் போற்றும் 'யாழ்நூல் வல்லோன்' உலகின்  'முதற்றமிழ் பேராசான்'  'முத்தமிழ் வித்தகர்' சுவாமி விபுலானந்தர் மற்றையவர் 'உத்தமத்துறவி' 'சேவையின் சிகரம்' 'ஏழையின் சிரிப்பினில் இறைவனைக்கண்ட பொதுநெறிப்பெரியார்',  'நடமாடும் தெய்வம்' 'ஏழைச்சிறுவர்களின் வாழ்வில் கல்வி எனும் சுடரை ஏற்றி மறுமலர்ச்சியை தோற்றுவித்த சேவாதிலகம்' 'ஏழைகளின் இல்லங்களில் ஒளியூட்டிய ஞானசூரியன்' சுவாமி நடராஜானந்தர்

வரலாற்றுச்சுருக்கம்!

மட்டக்களப்பு மாநிலத்தின் இராமகிருஸ்ணமிசன்  மடாலயத்திலிருந்துகொண்டு இலங்கையிலிருந்த 26 மிசன்பாடசாலைகளையும் கவனித்து முகாமையாளராக சீரிய சேவையாற்றிய சுவாமி நடராஜானந்தா 1903.நவம்பர் மாதம் 29ஆம் திகதி காரைதீவில் கதிர்காமத்தம்பி விதானையாருக்கும் மயிலம்மாவிற்கும் மகனாக அவதரித்தார்.

கேம்பிரிச் சீனியர் லண்டன் மொற்றிகுலேசன் பரீட்சைகளில் சித்திபெற்று ஆசிரியராக நீர்ப்பாசன பொறியியல்உதவியாளராக சேவையாற்றி     இ.கி.மிசனில்1935இல் இணைந்தார்.

முத்தமிழ் வித்தகர் சுவாமி விபுலானந்தரின் நெருங்கிய தொடர்பையடுத்து  நிர்வேதசைதன்யர் எனும் துறவறப்பெயருடன் துறவறம் புகுந்து  சுவாமி அகண்டானந்தரை குருவாகக்கொண்டு சுவாமி நடராஜானந்தரானார்.

1967.03.18ஆம் திகதி அதிகாலை பகவான் ஸ்ரீ ராமகிருஸ்ண பரமஹம்சரின் திருவுருவப்படத்தை மார்பில் தாங்கியவண்ணம் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

வரலாறு

கார்காத்த வேளாள மரபிலே கதிர்காமத்தம்பி விதானையாருக்கும் மயிலம்மாவிற்கும் மகனாக 1903ம் ஆண்டு கார்த்திகை மாதம் 29ம் திகதி இப்பூவுலகில் அவதரித்தார். அவரது பிள்ளைத்திருநாதம் சிதம்பரப்பிள்ளை. இவரை செல்லமாக  சீனிவாசகம் எனவும் அழைத்தனர்.
சீனிவாசகம் தனது ஆரம்பக்கல்வியை காரைதீவு ஆண்கள் பாடசாலையிலும் அடுத்து கல்முனை ஆர்ச் மரியாள் ஆங்கிலக்கல்லூரி மற்றும் மட்டக்களப்பு ஆர்ச் மைக்கேல் கல்லூரியிலும் பெற்று சிறந்த மாணவனாகத் திகழ்ந்தார்.

சுவாமிகள் கேம்பிரிச் சீனியர் பரீட்சை லண்டன் மெற்றிக்குலேசன் ஆங்கில ஆசிரியர் தராதரப்பத்திரம் போன்ற பரீட்சைகளில் தேறி சிறந்த ஓர் ஆசானாக தன்னை உயர்த்திக்கொண்டார். தனது கல்விப்பேற்றினால் திருகோணமலை இந்துக்கல்லூரி மட்டக்களப்பு சிவானந்தா வித்தியாலயம் யாழ் வைத்தீஸ்வரா வித்தியாலயம் ஆகியவற்றில் தனது ஆசிரியத் தொழிலை சீராகச் செய்து தனது உன்னத பணியின் பேறாக சிறந்த கல்வியறிவுள்ள மாணவச் செல்வங்களை உருவாக்கினார். 

ஆசிரியத் தொழிலின் புனிதத்தன்மைக்குச் சான்றாக விளங்கியவர் சுவாமிகள். இவரிடம் கற்றோர்  பின் பல கலைகளிலும் சிறந்து விளங்கி உயர் பதவி வகித்தனர். இவர் ஆசிரியர் தொழிலை விட்டு நீர்ப்பாசனத் திணைக்களத்தில் பொறியியல் உதவியாளராகவும் பணியாற்றினார்.

செல்வச்செழிப்பான குடும்பத்தில் பிறந்தும் அழியும் பொருளின் மேல் பற்றறுத்து அழியாப்பேரின்பப் பெருவாழ்வான துறவு வாழ்வின் மேல் அவரது மனம் நாட்டம் கொண்டது. இராமகிருஷ்ண சங்கத்தின் பணிகளும் தொண்டுகளும் கடமைகளும் சுவாமிகளை மிகவவும் கவர்ந்தன. அதன் காரணமாக தனது பதவியை துறந்தார்.

அவ்வேளையில் சிதம்பரப்பிள்ளையின் உறவினரான சுவாமி விபுலானந்தரின் அருட்பார்வையால் கவரப்பட்டு  இராமகிருஸ்ண சங்கத்தில் சேர்ந்து 'நிர்வேத சையதன்யர்' எனும் பிரமச்சரிய நாமம் பெற்று துறவுநிலை பூண்டார்.

ரங்கூனில் இராமகிருஷ்ண சங்கத்தால் நடாத்தப்பட்ட இலவச மருத்துவமனையில் வைத்தியர்களுக்கு உதவியாக நோயாளிகளுக்கு வேண்டிய சிறந்த சேவையாற்றினார். 2ம் உலகப்போரின்போது வீசப்பட்ட குண்டின் காரணமாக ரங்கூன் பிரதேசம் முற்றாக பாதிக்கபட்டு மக்கள் அகதிகளாயினர். சுவாமிகளும் அகதியாக கல்கத்தாவை வந்தடைந்து பின் தாய்நாடு திரும்பினார்.

1943ம் ஆண்டு கல்கத்தா நகரிலுள்ள இராமகிருஷ்ண சங்கத்தலைமையகத்தில் பகவான் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரின் நேரடிச்சீடரான சுவாமி அகண்டானந்தரைக் குருவாகக் கொண்டு சந்நியாச தீட்சை பெற்று 'சுவாமி நடராஜானந்தர்' எனும் தீட்சா நாமம் பெற்றார். பாரதத்தின் நாட்டறப்பள்ளி உதக மண்டலம் போன்ற பல இடங்களிலும் கடமையாற்றினார். பின் மட்டக்களப்புக் கல்லடியில் அமைந்துள்ள சிவபுரியில் தங்கியிருந்து 26 இராமகிருஸ்ண சங்கப்பாடசாலைகளினதும் 3 சிறுவர் இல்லங்களினதும் முகாமையாளராக அரும்பணியாற்றினார்.

சுவாமி நடராஜானந்தர் முகாமையாளராகப்பணியாற்றிய காலம் மிவும் கஸ்டமான காலமாகும். இல்லக்குழந்தைகளுக்குரிய உணவு உடை  உறையுள் போன்ற முக்கிய தேவைகளுக்குக் கூட பஞ்சம் நிலவிய காலம். 'மக்கள் தொண்டே மகேசன் தொண்டு' என  நினைத்து வாழ்ந்த சுவாமிகள் சுவாமிகளுக்குரிய ஒரு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்தார்

அறுவடைக்காலங்களில் சாக்கினைத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு களவெட்டிகளுக்குச் சென்று அங்கு போடிமார் கொடுக்கும் நெல்லையும்  பொருட்களையும்  பணத்தையும் கொண்டு பெற்றோரை இழந்த விடுதிக்குழந்தைகளின் தேவைகளை நிறைவேற்றினார்.  அதுமட்டுமன்றிஇ தாயாய் அன்புகாட்டி அரவணைத்து   தந்தையாய் கல்வியறிவூட்டி  இல்லச்சிறுவர்கள் நோயுற்றவேளை இரவு பகல் பாராது விழித்திருந்து சேவையாற்றும் போது சேவகனாகவும் உன்னத பணிகள் செய்தார். 

அது மட்டுமன்றி உடற்பயிற்சி  யோகாசனம்  ஆன்மீகம் என்பவற்றை இல்லக்குழந்தைகளுக்கு சாதனை முறையில் பயிற்றுவித்தார். சகல இன மத மாணவர்களையும் ஒன்று சேர்த்து கல்விஇ மனிதப்பண்புகள்  சமய சிந்தனை  சகோதரத்துவம் என்பவற்றிலே மாணவர்களது மனதை ஒருமுகப்படுத்தியவரும் இவரே.

கண்ணை இமையிரண்டு காப்பது போல இல்லக்குழந்தைகளை வண்ணமறக் காத்து நின்றவர்தான் சுவாமி நடராஜானந்தர்.  'இங்கிவரை நாம்பெறவே என்ன தவம்செய்தோம்' என அன்று அந்த இல்லச்சிறுவர்கள் அகமகிழ்ந்தனர். 

சுவாமிகள் தனக்கென்று  ஏதும் விசேடமாக செய்து உண்ணமாட்டார். உடை விடயத்திலும் அப்படியே. 'மூன்று சோடி உடுப்பு ஒரு மனிதருக்குப் போதும்' என்பார். இது போல இறுதி மூச்சவரை வாழ்ந்து காட்டினார். 

சுவாமிகளின் மேற்பார்வையில் இருந்த சிவானந்தா இல்லம்  காரைதீவு மகளிர் இல்லம்ஆனைப்பந்தி மகளிர் இல்லம் ஆகிய இல்லங்களிலுள்ள குழந்தைகளின் தேவைகளையும் கடமைகளையும் நிறைவேற்றவேண்டிய பாரிய பொறுப்பு சுவாமிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. சிவபுரியில் இருந்தவாறு  சுவாமிகள் எதற்கும் மனந்தளராது தனது கடமைகளை செவ்வனே செய்து சேவா திலகமாகத் திகழ்ந்தார்.

உண்மைத்துறவியாகசேவையின் சிகரமாக ஏழைக்குழந்தைகளின் அன்பு அன்னையாக நல்லாசானாக குன்றிலிட்ட தீபம் போல் பிரகாசித்த எமது அன்புத் தெய்வம் 1967ம் ஆண்டு பங்குனி மாதம்  18ம் திகழி சனிக்கிழமை அதிகாலை 04.30 மணியளவில் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் படத்தை தனது மார்பிலே அணைத்த வண்ணம்  இறைவன் திருவடி  நீழலை அடைந்தார்.

அமர ஜோதியாம் நடராஜானந்த ஜோதி அணையாத ஜோதியாக இறையடியில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும் என்பதில் அணுவளவும் ஐயமில்லை.

விபுலமாமணி வி.ரி.சகாதேவராஜா
சுவாமி நடராஜானந்த நூற்றாண்டுவிழாக்குழுச் செயலாளர் காரைதீவு


08.01.17- இலங்கையில் இந்து,பௌத்த சமய நடைமுறைகள் ஓர் ஒப்பீடு..

posted Jan 8, 2017, 9:26 AM by Habithas Nadaraja

இத்தலைப்பினுடே இந்து பௌத்த சமயங்கள் பற்றிய அறிமுகம் இலங்கையில் இந்து, பௌத்த சமயங்கள் தோன்றிய வரலாற்று பின்ணணிகள். பல்வேறு கால கட்டங்களிலும் இடம் பெற்ற சமய நடைமுறைகள் என்பவை நோக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்து சமயம் உலகில் நின்று நிலவும் பல்வேறு சமயங்களிலே காலத்தால் முந்திய சிறப்பும் தொன்மையும் கொண்ட சமயமாக இந்து சமயம் போற்றப்படுகிறது. இந்து என்ற சொல் சிந்துவெளியில் வாழ்ந்த மக்களால் கடைப்பிடிக்கப்பபட்ட ஒரு சொல் ஆகும் இதன் மூலம் சிந்து வெளிகால மக்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட சமயம் என்பதையும், இந்திய மக்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட சமயம் என்பதை சுட்டும் விதமாக வெளி நாட்டவராகிய பாரசீகர், கிரேக்கர் தமது மொழியிலே ஹிந்து என கூறப்பட்ட சொல் மருவி இந்து என அழைக்கப்பட்டது என்பர்.
கிமு 6 ஆம் நூற்றாண்டில் மத்திய கங்கை சமவெளிகளில்  பல்வேறு சமயப்பிரிவுகள் தோன்றின அச்சமயம் 62 சமய பிரிவுகளாக இருந்ததாக நாம் அறிகின்றோம். இவற்றில் பல சமயப்பிரிவுகள் பிராந்திய பழக்க வழக்கங்களையும் வடக்கு,கிழக்கு இந்தியாவில் பல தரப்பட்ட மக்கள் அனுட்டித்து வந்த சமயவினை முறைகளையும் அடிப்படையாக கொண்டமைந்தன என்றும் இச்சமய பிரிவுகளில் சமணமும் பௌத்தமும் மிகவும் ஆற்றல் வாய்ந்த சீர்திருத்த இயக்கங்களாக உருவேடுத்து வளர்ந்தன என்றும் கூறப்படுகின்றது. 
இவ்வாறான சமயங்கள் தோன்ற காரணம் யாது என நோக்கின் ஒரு சமயத்தில் ஏற்படும் குறைபாடுகள் இன்னோரு சமயத்தின் எழுச்சிக்கு காரணம் எனலாம்.
இலங்கையில் இந்து,பௌத்த சமயங்கள் தோற்றம் பெற்ற வரலாற்று பிண்னணியை நோக்கும் போது பாக்குத் தொடுவாயில் பிரிவுண்டிருப்பினும் பாரத நாட்டிற்கு மிக அண்மையில் இலங்கை அமைந்துள்ளால் அந்த நாட்டின் சமய கலாசாரத்தின் படர்ச்சி இங்கும் பண்டைய காலம் தொட்டே திகழ்ந்துள்ளமை இயல்பேயாகும்.
வரலாற்றுக்கு முன்பிருந்தே இலங்கையில் இந்து சமயம் பரவியிருந்து இன்றும் தொடர்வது குறிப்பிடதக்கது. இராமாயண இதிகாச காலத்திலேயே இலங்கையும் அதன் அரசனான இராவணன் பற்றிய செய்திகளை அவ்விலக்கியத்தினுடே அறியலாம். இதன் மூலம் இராவணன் ஒரு சிவபக்தன் என்பதும், அவனது பட்டத்துராணி மண்டோதரி சிவவழிபாட்டினை மேற்க்கொண்டாள் என்பதையும் இராமாயணத்தினுடே அறியக்கூடிய செய்தியாகும். 

இலங்கையிலே வரலாற்றுக் காலத்தில் வாழ்ந்த சாதியினர் இயக்கர் எனப்படுவோர். இராவணன் இயக்கன் எனவும், இலங்கையில் முதல் குடியேறியான விஜயன் இலங்கைக்கு வந்த போது தன் மனைவியாய் ஏற்றவள் குவேனி என்பாள் அவள் இயக்கி என்பதும் வரலாற்று நூலாகிய மகாவம்சம் மூலம் அறியக்கூடிய செய்தி தமிழிலே வந்த யாழ்ப்பாண வைபவமாலை விஜயனை இந்து மதத்தினன் என கூறுகிறது. எனவே இவற்றை அடிப்படையாக கொண்டு இலங்கையில் இந்து சமயம் பரவிய வரலாற்றை அறிலாம். 
பௌத்த சமயத்தை நோக்கும் போது தெராவாத பௌத்தம் பெருவாரியாக விளங்கும் தெற்கில் உள்ள நாடுகளில் தொடங்கினால் முதலில் இலங்கை காணப்படுகிறது இங்கு பெருவாரியாக பௌத்தர்களே காணப்படுகின்றனர் இங்கு அரச மதமாக பௌத்தமே காணப்படுகிறது இலங்கை தீவு பௌத்த சமய பண்பாட்டை பாதுகாப்பதில் முக்கிய பங்காற்றுகிறது. இங்கு பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டுள்ள பௌத்த சமய வரலாற்று ஆதாரங்களின்படி கி.மு 250 ல் அசோகசக்கரவர்த்தியின் தூதுவரான மஹிந்தா என்ற துறவியால் பௌத்த சமயம் இலங்கைக்கு கொண்டு வரப்பட்டது மஹிந்த தேரருடைய துறவிகளால் முதன் முதலாக அனுராதபரத்தில் மடாலயம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டு அதன் வழியே பௌத்த சமயம் பரப்பட்டது என கூறப்படுகின்றது.

சமய நடைமுறைகள் பற்றி நோக்கும் போது இந்து,பௌத்த சமயங்களின்தெய்வங்கள், சடங்குகள்,சம்பிரதாயங்கள், வழிபாடுகள், பண்டிகைகள்,விழாக்கள் போன்றவற்றின் மூலம் சமய நடைமுறைகளை அறிந்து கொள்ளலாம். இந்துக்களுக்கான சமய நடைமுறைகளை பௌத்தர்களும் பௌத்தர்களுக்கான சமய நடைமுறைகளை இந்துக்களும் காலத்துக்கு ஏற்ற வகையில் உள்வாங்கி செயற்படுகின்றமை குறிப்பிடதக்கது. அந்தவகையில் இந்து தெய்வங்களாகிய முருகன் கணபதி சிவன் போன்ற தெய்வங்களை பௌத்தர்கள் வழிபடுகின்றனர் உதாரணமாக கதிர்காம ஸ்ரீமுருகப்பெருமானை கதரகம தெய்யோ என வழிபடுவதை கூறலாம். கதிர்காத்தில் இந்து பௌத்த ஏனைய சமயத்தவர்களுக்குரிய வழிபாட்டுத்தலங்களும் அமைக்கப்பட்டுள்ளமை சிறப்பிற்குரியதாகும் கதிர்காம முருகன் ஆலயத்திற்கு இந்துக்களை போன்று பௌத்தர்களும் பாதயாத்திரை சென்றும் நெர்த்திக்கடன் செலுத்தியும் வழிபட்டு வருகின்றமை இந்து சமயத்தின் சிறப்பை மேலும் மேருகூட்டுகிறது.
இந்துக்கள் கௌதம புத்தரை வி~;னுவின் அவதாரமாக பாவித்து வழிபடுகின்ற வழமை இலங்கையில் காணப்படுகின்றது. பௌத்த சமய சிறு தெய்வங்களாகிய மணிமேகலை,தாராதேவி போன்ற தெய்வங்களை இந்து சமயம் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது மணிமேகலை தெய்வத்தை இந்து சமய ஆலயங்களில் பரிவார தெய்வங்களுள் ஒன்றாக காணலாம் ஆதி காலம் தொடக்கம் இன்றுவரை இந்து தெய்வங்களுக்கான ஆலயங்கள் அமைக்கப்பட்டன விஜயன் ஒரு பௌத்த சமயத்தை சார்ந்த அரசனாக காணப்பட்ட போதும் அவனால் நான்கு திசைகளிலும் நான்கு சிவன் ஆலயங்கள் அமைக்கப்பட்டமையை எடுத்துக்காட்டாக கூறலாம். இது ஏனைய மதங்களுக்கு அரசர்கள் வழங்கிய முக்கியத்துவம் எடுத்துக்காட்டப்படும் அதேவேளை அக்கால மக்கள் இந்துசமய நடைமுறைகளையும் உள்வாங்கியவர்களாக காணப்பட்டார்கள் என்பது இதன் மூலம் வெளிப்படுகின்றது. 

இந்து சமயத்தில் கூறப்படும் மற்றுமோரு முக்கியமான விடையம் நான்கு  ஆச்சிரமங்கள் பிரம்மச்சரியம் கிருகஸ்தம் வானப்பிரஸ்தம் சன்னியாசியம் என்பன இதில் பிரம்மச்சரியம் கல்வி கற்கும் நிலை, அதாவது குருகுலகல்வியை மேற்கொள்ளும் நிலையாகும். இந்நிலையில் குருவிற்கு பணிவிடை செய்து குரு ஓய்வாக உள்ள நேரங்களில் குருவிடம் இருந்து கல்வியை பெற்றுக்கொள்ளலாகும். இம்முறையானது இலங்கையை பொறுத்தவரையில் இந்து சமயத்தவர்களிடம் சற்று குறைவாகவே காணப்படுகின்றது. ஆனால் பௌத்தர்களிடம் மிக முக்கிய ஒரு நிலையாக கருதப்படுகின்றது. இலங்கையை பொறுத்தவரை பௌத்த தூறவிகளை பிக்குகள் எனவும் துறவற பெண்களை பிக்குனிகள் எனவும் அழைக்கும் வழக்கம் காணப்படுகின்றது. இந்து சமயத்தில் குருக்கள் என அழைக்கும் வழமையும் காணப்படுகிறது. பௌத்த துறவிகளுக்கு சமூகரீதியாக மதிப்பும் மரியாதையும் சமயரிதியாக முதலிடமும் அதாவது பௌத்தசமயத்தை போதிப்பவர்களாக அவர்கள் மதிக்கப்படுகின்ற ஒரு நிலை காணப்படுகின்றது இந்து சமயத்தில் துறவிகள் காணப்படுகின்றனர் மத போதகர்களாக அன்றி ஆலய வழிபாடு கிரியைகளை ஆற்றுபவராக காணப்படுகின்றார். இரு சமய துறவிகளும் சமய வழிபாட்டுமுறை அடிப்படையில் வேறுபட்ட நடைமுறைகளையே பின்பற்றுகின்றனர்.
இந்து,பௌத்த சமய நடைமுறைகளுள் ஒன்றாகிய ஆசிபேறும் விடையம் .ஏதாவது ஒரு விடையத்தை ஆரம்பிக்கும் போது எங்காவது தூர பயணங்களுக்கு செல்லும் போது இரு சமயத்தவர்களும் தங்களது தாய் தந்தை பெரியோர் அல்லது  சமயஸ்தலங்களுக்கு சென்று குருவிடம் ஆசி பெற்று செல்கின்ற வழமை காணப்படுகின்றது. எந்த ஒரு விடையத்தை ஆரம்பிக்கும் முன்பும் இறைவனை வணங்கிவிட்டு ஆரம்பிக்கின்ற வமையானது பொதுவான ஒன்றாக காணப்படுகின்றது.

பௌத்தர்களிடையே மடங்களை அமைக்கின்ற முறையானது காணப்படுகின்றது இலங்கையின் பல இடங்களிலும் துறவியர்களுக்கான மடங்கள் அமைக்கப்பட்டதற்கான சான்றுகள் காணப்படுகின்றன உதாரணமாக அஸ்கிரியபீடம்,மல்வத்துபீடம் போன்றவற்றை கூறலாம் இங்கு துறவியர் கூட்டத்தினர் தங்கியிருந்து சமய போதனைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றமை குறிப்பிடதக்கது இந்துக்களுக்கான மடபாரம்பரியடி முறையானது ஆதிகாலத்தில் அதிகமாக காணப்பட்ட போதும் தற்காலத்தில் சற்று குறைவாகவே காணப்படுகின்றது ஒரு சில இந்துசமய நிறுவனங்கள் இந்துசமயத்தை வழம்படுத்தும் முயற்சியில் இந்துசமய விருத்திச்சங்கம்,விவேகானந்த சபை போன்றவை  அழிந்து போகும் சமய நடைமுறைகளை கிராம,நகர மட்டங்களில் உயர்ச்சியடைய செய்து வருகின்றமை குறிப்பிடதக்கது குறிப்பாக மலையகம், கிழக்கு பகுதிகளில் காணப்படும் காயத்திரி பீடங்கள் வாயிலாகவும் சமய நடைமுறைகள் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றமை குறிப்பிடதக்கது.தியானம் செய்தல் என்ற விடையத்திலும் ஒத்த நடைமுறையை உடையதாக காணப்படுகின்றது ஆதிகாலத்தில் இந்து சமயத்தவர்கள் ஆச்சிரமங்களில் தியானத்தை மேற்கொண்டனர் தற்காலத்தில் இலங்கையில் ஆச்சிரம முறை வழக்கிழந்த நிலையில் இந்துக்கள் மன அமைதிக்காக காயத்திரி பீடங்களிலும், ஆலயங்களிலும் தியானம் மேற்கொள்கின்றனர் இதே போன்று பௌத்த சமயத்தவர்களும் விகாரைகளிலும் தங்கள் மடாலயங்களிலும் தியானத்தை மேற்கொள்கின்றமை குறிப்பிடதக்கது.

பஞ்சமா பாதங்களாக கருதப்படும் கொல்லாமை, கல்லாமை, கள்ளுண்ணாமை புலால் மறுத்தல் பிறர்மனை விளையாமை போன்ற சமய நடைமுறைகளை இந்து,பௌத்த சமயிகள் ஆகிய இருவரும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளமை குறிப்பிடதக்கது இதனை இரு சமய துறவியரும் விடையமாக பின்பற்றுகின்றமை எடுத்து காட்டதக்கது. சில விடையமாக தினங்கள் என்ற அடிப்படையில் இரு சமயத்தவர்களது சமய நடைமுறைகள் ஒத்ததாக காணப்படுகின்றது எடுத்துக்காட்டாக பூரணை தினங்களில் இந்து ஆலயங்களில் விN~ட வழிபாடுகள் இடம்பெறுவதை போலவே பௌத்த வணக்கஸ்தலங்களிலும் விடையமாக வழிபாடுகளும் போதனைகளும் இடம்பெறுகின்றமை குறிப்பிடதக்க ஒன்றாகும். 

இந்து சமயத்தில் காணப்படும் கையில் நூல் அணிதல் எனும் விடையத்தில் பௌத்த சமயிகளும் ஒற்றுமைப்பட்டு செல்கின்றனர் ஏதாவது ஒரு தேவை நிறைவேறுவதற்காக வேண்டி அல்லது காற்று கருப்பு அண்டாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையின் நிமித்தம் இந்துக்கள் ஆலயத்திற்கு சென்று நூல் அணியும் வழக்கம் காணப்படுகின்றது இதனைப் போல பௌத்த சமயத்தவர்களும் விகாரைகளுக்கு சென்று அங்குள்ள குருவிடம் அதாவது பிக்குவிடம் நூல் அணிந்து கொள்ளும் வழமை காணப்படுகின்றது.

வழிபாடு என்ற விடையத்தை எடுத்து நோக்கும் போது இருபாலாரும் வழிபாடுகளை மேற்க்கொள்ள செல்லும் போது சுத்தமான ஆடை அணிந்து வழிபாட்டுக்கு தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு செல்வது நடைமுறையாக காணப்படுகின்றது. இந்து சமய ஆலய வழிபாட்டு முறைகளுள் ஒன்றான மகோற்சவம் என்ற விடையம் இதன் போது ஆலயத்தில் திருவிழா  எடுத்தல் நிகழ்வு இடம் பெறும் இதே நிகழ்வு பௌத்தர்களிடையே பெரகேரா என்ற பெயருடன் காணப்படுகின்றது. 

பண்டிகை என்ற விடையத்தை  நோக்கும் போது புது வருடப்பிறப்பு ஜனவரி முதலாம் திகதி இரு சமயத்தவர்களுடைய ஆலயத்திலும் விடையமாக வழிபாடுகள் இடம் பெறுவது வழமை இது ஒரு சமய நடைமுறையாக பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றது. சித்திரை வருடப்பிறப்பு சித்திரை 13ஆம், 14ஆம் திகதிகளில் இந்துக்களும் பௌத்தர்களும் சித்திரை வருடப்பிறப்பினை கொண்டாடுகின்றனர் வருடப்பிறப்பு கருமமாகிய மருத்து நீர் தேய்த்தல் என்ற முறையானது பௌத்தர்களிடையே விகாரைகளுக்கு சென்று எண்ணெய் தேய்த்தல்  என்ற வகையில் மாறிக்காணப்படுகின்றது இந்து பௌத்தர்களிடையே புத்தாடை அணிதல்,கைவிN~டம்,உறவினர் வீடுகளுக்கு செல்லல், விருந்துபசாரம் போன்ற விடையத்தில் ஒரே வகையான நாடைமுறைகளே காணப்படுகின்றன.

இவ்வாறாக இரு சமயத்தின் தோற்றம், அதன் கால எல்லை மாறுபட்டிருப்பினும் சமய நடைமுறை என்ற வகையில் இந்து சமயத்தில் காணப்படுகின்ற நடைமுறைகளை பௌத்த சமயமும் பௌத்த சமயத்தில் காணப்படுகின்ற நடைமுறைகளை இந்து சமயமும் மாறி மாறி பின்பற்றி வருகின்றமை காலம் காலமாக இடம்பெற்று வருகின்ற ஒன்றாக காணப்படுகின்றது இந் நடைமுறைகளை எதிலிருந்து எது கற்றுக் கொண்டுள்ளது என்பது ஒரு கேள்விக்குறியான ஒன்றாக உள்ளது.   



உலகநாதன் சுபராஜ்



29.12.16- ஈழக்கூத்தரங்கத்தில், 1960 களின் பின்னரான செயற்பாடுகள்..

posted Dec 28, 2016, 5:10 PM by Habithas Nadaraja

ஏறத்தாழ கி.பி 250 க்கு முற்பட்ட காலத்திலேயே கோடியர்,வயிரியர்,கண்ணுளர்,பொருநர் போன்ற கூத்தர் குழுக்கள் இருந்துள்ளனர் என்பதை சங்கஇலக்கிய Áல்களுக்கூடாக அறியமுடிகிறது.அதாவது கூத்தர்கள் சங்க காலத்திலேயே ஆற்றுகை செய்துள்ளனர் என்பதற்கான சான்றாதாரங்கள் திருமுருகாற்றுப்படை, கலித்தொகை தவிர்ந்த ஏனைய பதினைந்து கீழ்க்கணக்கு Áல்களுக்கூடாக திறமான தடயங்களை பெறமுடிகிறது.சான்றாக அகநாÁறில் வாத்தியக்கருவிகள் பற்றியும்,புறநாÁறில் அளிக்கை நிகழ்ந்ததை பற்றியும்,பட்டினப்பாலையில் மேடையமைப்பு பற்றியும் குறிப்பிடப்படுகின்றது.

இந்ல்களுக்கூடாக கூத்துக்களங்கள்,கூத்தாற்றுகைகள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை அறுதியிட்டுக்கூறமுடியும்.பன்னெடுங் காலமாக ஆடப்பட்டுவரும் ஈழக்கூத்தானது சுமார் 17 ஆம் நூற்றாண்டு காலப்பகுதியிலிருந்து தான் ஆடப்பட்டு வந்திருக்கின்றது என்பதற்கு ஆதாரமாக “ஈழத்தின் முதல் கூத்துப் பனுவலான கணபதி ஐயரின் (1709 - 1784) வாளபிமன் கூத்துப்பிரதியை ஆதாரமாகக் குறிப்பிடலாம்.”
மரபுவழிக்கூத்தின் அடிப்படையை வைத்துக்கொண்டே 1960 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் செம்மையாக்கம் என்ற பெயரும் அதனைத் தொடர்ந்து சிற்சில மாற்றங்களுடன் சமூக உள்ளடக்கத்துடனும் வளர்ச்சியடைந்து வரும் வேளையில் 2002 ஆம் ஆண்டிலிருந்து மீளுருவாக்கம் எனும் பரிமாணத்துடன் கூத்தரங்கானது அன்றாடம் செயற்பாடு சார்ந்து நிகழ்த்தப்பட்டவண்ணமுள்ளது.இவ்வாறு கூத்தரங்கானது இற்றை வரைக்கும் இரு பரிமாணம் பெற்று விளங்கினும் ஊர்களில் ஆடப்படும் மட்டக்களப்பு தென்மோடி,வடமோடி கூத்தரங்கானது இற்றைவரைக்கும் எந்தவித பிசகுமின்றி பாரம்பரிய இயல்புடன் ஆடப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது என்பதை மனதில் இருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

யாழ்ப்பாண பிரதேச வடமராட்சியில் காத்தான்கூத்தும்,பருத்தித்துறையில் நாட்டைக்கூத்தும் ஏனைய தென்மோடி,வடமோடி,மகிடிக்கூத்து என்பனவும் நிகழ்த்தப்பட வன்னியில் கோவலன்கூத்தும்,காத்தான்கூத்தும்,தென்மோடிக்கூத்தும் ஆடப்பட மன்னார் பேசாலையில் உடக்குபாஸ் கூத்துடன் ஏனைய வாசாப்பு,வடபாங்கு,தென்பாங்கு என்பனவும் பயில்நிலையிலுள்ளன.மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் காமன்கூத்து,அர்ச்சுனன் தபசு,பொன்னர் சங்கர் போன்றனவும் ஆடப்பட்டவண்ணமுள்ளன.சிற்சில இடங்களில் ஐரோப்பியர்களின் வருகை(1505 -1948) காரணமாக கூத்துக்கள் பாரம்பரியக்கூத்துக்குரிய அடிப்படை இயல்புகளை இழக்கலாயின.

இலங்கையின் பல பாகங்களிலும் ஆடப்பட்ட கூத்துக்கள் ஆரம்ப காலங்களில் இந்து,இதிகாச,புராண கதைகளை அடிப்படையாக்கொண்டிருந்தது.ஐரோப்பியர்களின் வருகையினால் இலங்கையின் யாழ்ப்பாணத்தின் கரையோரப்பகுதிகள்,மன்னார்ப்பகுதி,சிலாபம்,நீர்கொழும்பு போன்ற பிரதேசங்களில் ஆடப்பட்ட கூத்துக்கள் கத்தோலிக்கக் கதைகள்,கத்தோலிக்கப் பாத்திரங்கள்,மதப்பிரச்சாரம் சார்ந்து அமைந்திருந்தது.“கத்தோலிக்க மதகுருமார்களுக்கு ஆட்டமுறைகள் சிக்கலாகயிருந்ததன் காரணமாக வட்டக்களரியையும்,ஆடலம்சங்களை விடுத்து பாடலில் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.மன்னார் பகுதியில் ஏறத்தாழ 150 க்கு மேற்பட்ட கிறிஸ்தவ கூத்துப்பிரதிகளும்,யாழ்ப்பாணத்தில் கத்தோலிக்க செல்வாக்குமிக்க இடங்களில் 1810 – 1915 வரைக்குமான காலப்பகுதிக்குள் 74 கூத்துக்களும் ஆடப்பட்டதாக மு.சி.ஆசிர்வாதம் தாம் எழுதிய Áலொன்றில் குறிப்பிடுகின்றார்.இதிலிருந்து பாரம்பரிய ஆட்டக்கூத்தின் தன்மையை அதன் தனித்துவத்தையும் உயிர்த்துடிப்பையும்(வட்டக்களரி) மேற்கத்தேயர் அறிந்ததைக் கூட எம்மவர் பலர்( 1962 – 1998 )  அறியவில்லை எனலாம்.

கூத்து,கூத்தரங்கத்தை அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டே செம்மையாக்கம்,சமூக உள்ளடக்கம், மீளுருவாக்கம் என்ற சிந்தனைகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளிலுள்ள எம்மவர் மத்தியிலிருந்து தோன்றிய கொள்கைகளாகவுள்ளன.ஈழத்திலே பயில்நிலையிலுள்ள கூத்து மரபானது பிரதேசத்துக்கு பிரதேசம் ஆடல்,பாடல்,மேடையமைப்பு,அவைக்காற்றுகை முறை என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வெவ்வேறு பிரதேசங்களில் தத்தமக்குரிய இயல்புகளையுள்வாங்கி இன்றுவரை நிகழ்த்தப்பட்டவண்ணமுள்ளது. 

கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழும் குறிப்பாக மட்டக்களப்புத்தமிழர் மத்தியிலே ஆடப்படும் பறைமேளக்கூத்து,மகிடிக்கூத்து,வசந்தன்கூத்து,வடமோடிக்கூத்து,தென்மோடிக்கூத்து போன்றவை அன்றிலிருந்து இன்று வரைக்கும் பாரம்பரிய முழுமையினை பின்பற்றி ஊர்களிலும்,நகர்ப்புறங்களிலும் ஆடப்பட்டு வருகின்றது.இத்தன்மையினை ஏனைய பிரதேசக் கூத்துக்களில் காணமுடியாதுள்ளது.கூத்தரங்குகளை மரபுவழிக் கலையெனவும்,பாரம்பரியக்கலையெனவும்,உயிரணுவின் அரங்க வடிவங்கள் எனவும் அழைக்கலாம். 

இலங்கையரங்க வரலாற்றில் கலாசார அமைச்சின் கீழ் கலைக்கழகம் 1956 இல் நிறுவப்பட்டதுடன் அதன் தலைவராக கந்தசாமி கணபதிப்பிள்ளை விளங்க 1957 - 1974 வரையான காலப்பகுதியில் தலைவராக சு.வித்தியானந்தன் அவர்கள் விளங்க 1975 இல் அதன் தலைவராக கா.சிவத்தம்பி விளங்கினார் என்றால் மிகையாகாது. வித்தியானந்தன் அவர்கள் 1957 ஆம் ஆண்டு காலத்தில் கலைக்கழகத் தலைவராக இருந்த காலப்பகுதிக்குள் கூத்தைப் பேணவும் அது பிறந்த இடமான ஊர்களிலேயே(கிராமங்கள்) செல்வாக்குப் பெறவும்,நகர்ப்புற மக்களின் செல்வாக்குப் பெறவும் உறுதுணையாக இருந்தார்.சுப்பிரமணியம் வித்தியானந்தன் அவர்கள் கூத்து செம்மையாக்கத்தின் மூலம் கூத்தை மக்கள் கலையாக மக்களிடத்தே தக்க வைத்தக்கொள்வதற்கான பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டார் எனலாம்.

எமது சுதேசிய கலைகளுக்குள் ஒரு தமிழ்த்தேசிய நாடக வடிவத்தினை உருவாக்கும் நோக்கோடு ஈழத்தவர்களின் கூத்துக்களை குறிப்பாக மட்டக்களப்பு வடமோடி,தென்மோடி கூத்துக்களை அடிப்படையாக வைத்து சுப்பிரமணியம் வித்தியானந்தன் அவர்கள் தனது சிந்தனைக்கேற்ப கொழும்பு ,பேராதனைப் பல்கலைக்கழக மாணாக்கரைக்கொண்டு வடமோடியான கர்ணன் போர்(1962), தென்மோடியான நொண்டி(1963), வடமோடியான இராவணேசன்(1964), வடமோடியான வாலிவதை (1967 – 1968 ) போன்ற கூத்துக்களை பல்கலைக்கழகங்களிலும் ஏனைய பல்வேறு இடங்களிலும் மத்தியதர வர்க்கத்தினருக்காக செம்மையாக்கம் செய்து தயாரித்ததுடன் கற்றோரின் மதிப்பையும் கௌரவத்தையும் பெறச்செய்தார்.எந்தவொரு விடயத்தையும் முன்னின்று முதன் முதலாக செய்வதென்பது இலகுவான காரியமல்ல என்பதை நாமனைவரும் முதற்கண் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.ஈழத்துத் தமிழ் அரங்கப் பரப்பில் சுமார் இரண்டு Áற்றாண்டு காலமாக ஆடப்பட்டு வந்த பாரம்பரியக் கூத்துக்கலையை செம்மையாக்கம் செய்ததென்பது மிகப்பெரிய பாரியவெற்றி என்றே கூற வேண்டும். ஈழத்தமிழருக்குரிய தனித்துவமான கலை மரபு ஒன்றை வளர்த்தெடுப்பதற்கு வித்தியானந்தனின் பங்கும் பணியும் அளப்பரியதாகவிருந்தது.

தென்மோடிக்கூத்துப் பனுவலான அலங்பாரரூபன் 1962 ஆம் ஆண்டிலும் மன்னாரில் ஏட்டில் இருந்த என்டிறீக்கு எம்பரத்தோர்(1964),மூவிராசாக்கள்(1966),ஞானசௌந்தரி(1967)போன்ற கூத்துப் பனுவல்களைப் பதிப்பித்ததுடன் கூத்து சார்ந்த ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும்,கூத்துப்போட்டிகளையும் நடாத்தி பிரதேசக்கூத்துக்கள் வளர பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன்முன்னோடியாக இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

கொழுப்பு பல்கலைக்கழக இந்து மாணவர் சங்கம் சிலாபத்திலிருந்த வாளபிமன் கூத்தினையும்,மார்க்கண்டன் கூத்தினையும் 1963 இல் அச்செற்றியது.இவ்விரு கூத்துக்களையும் தொகுத்தவராக கா.சிவத்தம்பி(1932 – 2011.07.06) விளங்குகின்றார்.புலவர் மரியாம்பிள்ளை பாடிய விசயமனோகரன் நாடகத்தை மு.வி.ஆசிர்வாதம் 1968 இல் வெளியிட்டார்.

1964,1966,1969,1970 ஆம் ஆண்டுகளில் மன்னாரிலும்மட்டக்களப்பிலும் அரச ஆதரவில் இயங்கிய பிரதேச கலாமன்றங்களின் ஆதரவில் கலைக்கழகத்தின் ஆதரவுடன் அண்ணாவிமார் மகாநாடுகள் நடாத்தப்பட்டன.1969 களில் மட்டக்களப்பு பிரதேச கலாமன்றத்தின் முதற்பணியாக கூத்துப் பிரதிகள் வெளிவருவது அன்று வரவேற்கத்தக்கதாக இருந்தது.அதற்கு காரண கர்த்தாவாக இருந்தவர் பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் என்றால் மிகையாகாது.மன்னாரில் அரசாங்க அதிபராக கடமையாற்றிய திரு.தேவநேசன் நேசையா அவர்கள் அப்பகுதியிலுள்ள நாடகங்கள் பலவற்றை நேரில் பார்வையிடவும்மேடையேற்றவும் மற்றும் அச்சிட்டு வெளிப்படுத்தவும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததோடு அப் பணிகளுக்கு துணையாக பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் அவர்கள் இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

மட்டக்களப்பு பிரதேச கலாமன்றத்தின் நாடகத் துறையிலான பணிகள் அனைத்துக்கும் ,அரசாங்க அதிபரான திரு.தேவநேசன் நேசையா அவர்களுக்கும் ஆலோசனைகள் கூறிக்கொண்டு ஒரு நிரந்தர ஆலோசகராக பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் அவர்கள் இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அனுவுருத்திர நாடகத்துக்கு பதிப்பாசிரியராக பண்டிதர் வி.சீ.கந்தையா (1920.07.29) பணியாற்றுவது தனிச்சிறப்பை அளிக்கின்றதென்றும் இத்தொண்டுக்கு மிகப்பொருத்தமானவர் அவரே என்றும் அவரது Áல்களாகிய மட்டக்களப்புத் தமிழகம்,கண்ணகி வழக்குரை  என்பன அவரின் தகைமைக்குச் சான்று பகருகின்றன என்றுஅனுவுருத்திர நாடக மதிப்புரையில் வீ.சி.கந்தையா பற்றி, பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.இவையெல்லாம் சு.வித்தியானந்தன் கலைக்கழக தலைவராகயிருந்த காலத்திலேயே நடந்தேறியது என்பதை மனங்கொள்ள வேண்டும்.சு.வித்தியானந்தன் அவர்களால் அண்ணாவியார் மாநாடானது மட்டக்களப்பு சென்மேரிஸ் கல்Âரியில் 1969.10.10 அன்று நடந்தேறியதை பலருமறிவர்.

வித்தியானந்தன் தயாரித்த படைப்புகள் பொருவாரியாக சாதாரண மக்கள் மத்தியில் வெற்றிபெறவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுக்கள் இருந்த போதும் ஊர் ஊராகச் சென்று அவதானித்து,ஊக்கம் கொடுத்து கூத்துக்கலை புத்துயிர் பெறுவதற்காக உழைத்தது என்பதை பாரிய வெற்றியாகவே கொள்ளல் வேண்டும். 1950 தொடக்கம் 1960  காலப்பகுதியில் தமிழரின் சுதேசியத்தை எவரும் வெளிப்படுத்த முன்வராத போது முதன்முதலாக கூத்து சார்ந்து பல பணிகளை செய்து தமிழரின் தமிழ்த்தேசிய சுதேசியத்தை வெளிக்கொணர்ந்த பெருமை சு.வித்தியானந்தன் அவர்களையே சாரும்.கூத்து செம்மையாக்கம் மூலம் பாரம்பரியக் கூத்தை தக்க வைத்துக்கொள்வதற்காக 
பாரியளவிலான முயற்சிகளை மேற்க்கொண்டார் என்பதை நாமனைவரும் முதற்கண் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். 

வித்தியானந்தன் தயாரித்த கூத்துக்களில் நடித்தவரான பேராசிரியர் சின்னையா மௌனகுரு அவர்கள் முதன் முதலில் சமூக உள்ளடக்கத்தினை புகுத்தி சமூகப் பிரச்சினைகளை வித்தியானந்தனின் பாணியில் சங்காரம்(1968) எனும் நாடகமாக தயாரித்திருந்தார்.1968 1970 காலப்பகுதிக்குள் புதிய கருத்துக்களை அடித்தளமாகக்கொண்டு பல தயாரிப்புக்கள் நிகழ்ந்ததையும் மறந்துவிடலாகாது.என்.கே.ரகுநாதனின் கந்தன் கருணையானது அம்பலத்தாடிகள் குழுவினரால் காத்தான்கூத்துப் பாணியில் நாடகமாக்கப்பட்டது.அன்றைய மாவிட்டபுர கந்தசுவாமி கோயில் நிர்வாக தர்மகர்த்தாக்களுக்கு கந்தன் கருணை நாடகவாக்கத்தின் ஊடாக பலத்த எதிர்ப்பை திடப்படுத்தினர்.கந்தன் கருனை நாடகமானது யாழ்ப்பாணத்தின் பல பகுதிகளிலும் கூட்டு முயற்சியினாலேயே மேடையேற்றப்பட்டாலும் இந்நாடகவுருவாக்கத்துக்கு(அளிக்கை) மூலகாரணமாக செயற்பட்டவர் இளைய பத்மநாதன் அவர்களாவார் என்பதை ஈழத்து தமிழ்நாடக துறைசார்ந்தவர்கள் பலரும் மறந்தவிட்டனர் போலும். 1969 இல் முருகையனின் மேடைக்கவிதை நாடகமான கோபுரவாசல் அளிக்கையும் அன்றைய சமகால பிரச்சினைகளை வெளிப்படுத்தியதாக அமைந்தது.

கந்தன் கருணை(1974,79),சங்காரம்(1980), ஏகலைவன்(1988) போன்றனபுதிய கருத்துக்களை புதிய அமைப்பிலும்,கானகம் ஏகிய இராமன்(1973),விடிவு(1985),சக்தி பிறக்குது(1986) போன்றன பரதத்துடன் கூத்தினை இணைத்த முறைமையினையும்,விழிப்பு, புதியதொரு வீடு, பொறுத்தது போதும், முறுவல், அதிமானுடன் ,மண்சுமந்த மேனியர், தியாகத் திருமணம்,உயிர்த்த மனிதர் கூத்து, மனிதனும் மிருகமும்,மாயமான், விடுதலைக்காளி, கசிப்பு, போர் மண்ணிற் புனிதத்தாய் போன்றன கூத்து மரபு கலந்த நவீன நாடகங்களாகவும் அளிக்கை செய்யப்பட்டன.வித்தியானந்தனின் செம்மையாக்கமானது பிற்பட்ட காலப்பகுதியில் இவ்வாறு வளர்ச்சியுறுகிறது.கூத்து மரபு கலந்த நவீன நாடகங்களுள் கூத்தாட்டங்கள்,கூத்துப்பாடல்கள்,கூத்துத் தாளக்கட்டுக்கள்,கட்டியக்காரன் பாத்திரப்படைப்பு போன்ற இன்னோரன்ன விடயங்கள் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தது.

நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்,சரிபாதி,மழை, சக்தி பிறக்குது போன்ற தயாரிப்புகளுள்கூத்தின் வடிவத்துள் சமகால பிரச்சினைகளும் ,தப்பி வந்த தாடி ஆடு,வேடனை உச்சிய வெள்ளைப் புறாக்கள்  போன்றன கூத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுவர் நாடகங்களாகவும்,போர்க்களம்,மகாகவியின் புதியதொரு வீடு,நுஃமானின் அதிமானுடன்,நா.சுந்தரலிங்கத்தின் அபசுரம் ,ஞானியின் குருN~த்ரோபதேசம் ,அயனெஸ்கோவின் தலைவர் போன்றன பாரம்பரிய வடமோடிக்கூத்தின் ஆட்டமுறைகளை உள்வாங்கிய நவீன நாடகங்ளாக, சி.மௌனகுரு அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்டன.

சங்காரம்(1968),யாருக்குச் சொந்தம்,கும்பகர்ணன் ,சக்தி பிறக்குது,மழை,சரிபாதி,நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்,போர்க்களம்,உயிர்ப்பு,பரபாஸ்,ஓர் உண்மை மனிதனின் கதை,வனவாசத்தின் பின் காண்டவ தகனம்,,சுத்தமாக்குவோம் சுத்தமாக்குவோம்,தப்பி வந்த தாடி ஆடு,வேடனை உச்சிய வெள்ளைப் புறாக்கள்போன்ற நாடகப் பனுவல்களைசின்னையா மௌனகுரு எழுதியுள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

சு.வித்தியானந்தன் கூத்துக்களை செம்மைப்படுத்த சி. மௌனகுரு அவர்கள் தப்பி வந்த தாடி ஆடு,வேடனை உச்சிய வெள்ளைப் புறாக்கள்,நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்,போர்க்களம் போன்ற நாடகங்களுக்கு கூத்தாட்டங்களைப் பயன்படுத்தி நாடகங்களை தயாரித்துள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆற்றுகைக் கலையில் செயல்முறை மற்றும் கோட்பாட்டு அறிவுள்ளவர்களாக்கி சிருஸ்டித்துவம் கொண்ட கலைஞர்களுக்கூடாக அவைக்காற்றுகைக் கலைகளில் குறிப்பாக நாடகத்தில் பல புதிய பரிசோதனைகளை 2012 ஆம் ஆண்டிலிருந்து சி.மௌனகுரு தனது மட்டக்களப்பு அரங்க ஆய்வுகூடத்துக்கூடாக செய்து வருகிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.வடமோடிக்கூத்தின் சில கூறுகளையும் ஏனைய சில நடன இசைக்கூறுகளையும் இணைத்து இராவணேசன்,காண்டவ தகனம் போன்ற நவீன நாடகங்களைசான்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

சிரேஸ்ட விரிவுரையாளரும்,சுவாமி விபுலானந்தா அழகியற் கற்கைகள் நிறுவக பணிப்பாளருமானகலாநிதி.சி.ஜெயசங்கர், 1990 காலப்பகுதியிலிருந்து கூத்து சார்ந்து ஊர்களுக்குள் செயற்பட்டு வருவதுடன் கிரேக்கரங்கு,ரோம காலஅரங்கு,மத்தியகால அரங்கு,மறுமலர்ச்சிக்கால அரங்கு போன்ற அரங்கங்களை விட பாரம்பரியக் கூத்தரங்கானது காத்திரமான அரங்காகவுள்ளதுடன் கற்றுக்கொள்வதற்கு தேவையான நிறைய படிப்பினைகளை உட்கொண்டுள்ளது எனவும்,கூத்தரங்குக்கு ஊடாக பல்பரிமாண திறமைகளையும், நிர்வாகத்துக்கு தேவையான முழு ஆற்றலையும்,உள ஆற்றுப்படுத்தலையும் உள்வாங்கலாம் என்பதும் சி.ஜெயசங்கர் அவர்களின் கூத்தரங்கு சார்ந்த எண்ணக்கருவாகவுள்ளது.

கூத்தரங்கின் சமுதாய அரங்கப் பண்பையும்,சமுதாய பல்கலைக்கழக அம்சங்களையும் சமகாலத்திற்குரிய வகையில் கருத்தியல் ரீதியாகவும் செயற்பாட்டு முறையாகவும் ,இன்றைய சமூகத்துக்காகமுன்னெடுக்கப்படும் சமுதாய அரங்கச் செயற்பாடே கூத்து மீளுருவாக்கமெனவும் கூத்து மீளுருவாக்கச் சிந்தனையானது 2002 ஆம் ஆண்டிலிருந்து பங்குகொள் ஆய்வுச்செயற்பாட்டின் மூலமாக தொடங்கப்பட்டு இன்று வரைக்கும் தொடர்செயற்பாட்டின் ஊடாக மீளுருவாக்கக் கூத்தாற்றுகைகள் நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன என்றும்,கூத்தின் அடிப்படையை மாற்றாமல் அதே நேரம் கட்டாயம் மாற்ற வேண்டிய கருத்துக்களை மாற்றி மீள உருவாக்குவதே கூத்து மீளுருவாக்கம் எனசி.ஜெயசங்கர் குறிப்பிடுகிறார்.

திறந்த வெளியில் மனிதர்கள் கூடிக்களிக்கும் களங்களாக கூத்தரங்குகளை சமகால நோக்கில் காத்திரமாக பயன்படுத்துவதுடன் முழுக்க முழுக்க சமுதாய ஆதரவிலும் அர்ப்பணிப்பிலும் இயங்குவனவாகவே மீளுருவாக்கக் கூத்துக்கள் இயங்க வேண்டும் எனவும் குறிப்பிடுகிறார்.

பெண் பிள்ளைகள் கூத்தாடுவதை விரும்பாத கூத்தாடினால் இழிவாகப் பார்க்கின்ற இந்த பொதுவான சூழலில் மீளுருவாக்க கூத்தாற்றுகைகளை செய்தது மட்டுமல்லாமல் கூத்தை எழுதுகின்ற ஆளுமையாளர்களாக பலர் உருவாக்கப்பெற்றிருப்பதும்மீளுருவாக்க கூத்தின் பாரிய வெற்றியாகவேயுள்ளது.

இலங்கைப் பல்கலைக்கழகங்களில் ஏனைய பல்கலைக்கழகங்களை விட வந்தாறுமூலை கிழக்குப் பல்கலைக்கழக மற்றும் சுவாமி விபுலானந்தா அழகியற் கற்கைகள் நிறுவக நுண்கலைத்துறை மாணவர்கள் அன்றாடம் செயற்பாடு சார்ந்து கல்விகற்பதனைஅதாவது களத்தில் இறங்கிஊர்களுக்குள் சென்று ,மக்களுடன் வாழ்ந்து வேலை செய்யும் தன்மையினை அண்மைக்காலமாக காணமுடிகின்றது.மனித மனங்களை ஆற்றுப்படுத்தும்,அறியும் தன்மையானது அழகியற் துறை மற்றும்உளவியற் துறை சார்ந்து வேலை செய்பவர்களிடம் மட்டுமே காணப்படுவதுடன் கிழக்குப் பல்கலைக்கழக ,சுவாமி விபுலானந்தா நுண்கலைத்துறை மாணவர்கள் அன்றாடம் பாரம்பரியக் கூத்து சார்ந்த செயற்பாடுகளில்ஈடுபட்டவண்ணமுள்ளனர் என்பதனையும் கூத்துச்சமூகங்கள் அறிந்தவண்ணமுள்ளது.
அமிர்தகழி மாமாங்கேஸ்வரர் ஆலய வருடாந்த திருவிழாவினை முன்னிட்டு கிழக்குப் பல்கலைக்கழக நுண்கலைத்துறையினர் கடந்த ஐந்து வருட காலமாக ஆலய முன்றலில் நான்கைந்து நாட்களுக்கு பாரம்பரிய அரங்க ஆற்றுகைகளையும்,கைப்பணிக் காட்சிக்கூடத்தினையும்நடைமுறைப்படுத்தி, கோயிற்திருவிழாவுக்கு வரும் பல்லின சமூகங்களை பண்படுத்துவதனுடன் ஊக்கப்படுத்தி மற்றும் ஆற்றுப்படுத்தி வருவதனை பலரும் கண்ணுற்றிருப்பர்.

வித்தியானந்தன் அவர்கள் தனது அறிவுக்கெட்டிய வகையில் மத்தியதர வர்க்க சமூகத்தின் தேவைக்கேற்ப கூத்தை செம்மைப்படுத்த குழந்தை ம.சண்முகலிங்கம் அவர்கள்(1931.11.15) பாடசாலை மாணக்கருக்கு ஏற்ப கல்வியியல் அரங்கு,சமூக அரங்கினை உருவாக்க சி.ஜெயசங்கர் அவர்கள் இயந்திர மயமான தற்கால சூழலுக்கேற்ப கூத்தை அடிப்படையாக வைத்து மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களை சமூகக்கலையாக சமூகத்திடத்தே கொண்டு செல்லும் நோக்கோடு கூத்தரங்குகளை பயன்படுத்தி வருகின்றார்.
பாரம்பரியக் கலை வடிவங்களை ஆற்றுகை செய்வதுடன்,பிற சமூகம் அறியாத பாரம்பரியக்கலை வடிவங்களை(வாகரை அம்பந்தனாவெளி புலிக்கூத்து) பிற சமூகங்களும் அறிந்து அதை பார்த்து ஆராய்வதுடன் அக்கலை வடிவங்களை நிகழ்த்தஅச்சமூகத்தை அன்றாடம் தட்டிக்கொடுத்து ஊக்கப்படுத்தியவண்ணமுள்ளார் என்பதும்குறிப்பிடத்தக்கது.

வித்தியானந்தன் கூத்துக்கலையை செம்மைப்படுத்த பேராசிரியர் சின்னையா மௌனகுரு அவர்கள் வித்தியானந்தனின் பாணியைப் பின்பற்றியதுடன் கூத்தின் வடிவத்துள் சமகால எரியும் பிரச்சினைகளை நாடகமாக்க அதாவது மரபுவழிக்கூத்தின் அடிப்படையில் இராவணேசன் எனும் நாடகத்தை நெறியாள்கை செய்ய குறிப்பாக வித்தியானந்தனைப்போன்று மரபுவழியரங்கப் பண்புகளையுள்வாங்கி இராவணேசனை படச்சட்ட மேடையிலேயே தயாரிக்க கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர் அவர்கள் கூத்தின் உயிர்த்துடிப்போடு வட்டக்களரியரங்கில் சிம்மாசனப்போர், சீதை சூர்ப்பனகை வதை,அபிமன்யு இலக்கணன் வதம்,அல்லியின் எதிர்வாதம்,சுபத்திரை கல்யாணம் போன்ற மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களையும் சிறுவர் கூத்தான மழைப்பழம் போன்றவற்றையும் கூத்து சமூகங்களது வரவேற்புக்கு இணங்க தயாரித்துள்ளார். 

ஊர்க்கூத்துக்கார கலைஞர்களுடனும்,ஏனைய கலைஞர்களுடனும் வருங்கால இளம் தலைமுறையினருடனும் இணைந்து பல்வேறு கலை வடிவங்களை,பல்வேறு இனங்களை சமூகத்தினுள் தேடியலைகின்றார்.அதாவது இல்லாத விடயங்களை தேடமால் விளிம்பு நிலையில் இருக்கின்ற சமூகத்துக்குமுக்கியமாக தேவைப்படுகின்ற கலையாற்றுகைகளை நிகழ்த்த பல்வேறு துறைசார்ந்து செயற்படுகின்றார்.சான்றாக புலிக்கூத்தினையும் ஆதாரமாகக் கொள்ளலாம்.  

சிவஞானம்.ஜெயசங்கர் அவர்களின் பல்வேறு செயற்பாடுகளுள் கூத்து மீளுருவாக்கம் என்பதும் ஒருசிறு உயிர்த்துணிக்கையாகவுள்ளது.அதாவது கட்டமைக்கப்பட்ட,புனையப்பட்ட புராண இதிகாச கதைகளை,பாத்திரப்படைப்புகளுக்கூடாக மீளுருவாக்கம் செய்கின்றார்.தலித்தியம்,பெண்ணியம்சார்ந்து பாத்திரப்படைப்புகளை கூத்துச்சமூகத்துடன் கலந்துரையாடி சமூகத்தின் தேவையை உணர்ந்து பன்மைத்துவ சமூகத்தின் தேவைக்கேற்ப தயாரிக்கிறார்.

கண்ணகி –பாண்டியன்,சீதை - இராமன்,பாஞ்சாலி –பாண்டவர்கள், போன்ற பல்வேறு மீளுருவாக்;க கூத்துப் பாத்திர படைப்புகளுக்கூடாக தட்டியெழுப்பி சமூதாயத்தை கேள்வி கேட்க வைக்கின்றார்.குறிப்பாக கூத்துப் பாத்திரப் படைப்புகளுக்கு ஊடாக மனித சமூதாயத்தை எதிர்க்கணைகளை தொடுக்க வைக்கின்றார்.

லாநிதி சிவஞானம்.ஜெயசங்கர் அவர்கள் (1965.12.29) கூத்தின் அழகியலை உள்வாங்கி கருத்தியல் ரீதியாக மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களை வட்டக்களரியிலேயே அரங்கேற்ற வைக்கின்றார்.எது எவ்வாறு இருப்பினும் கூத்தரங்கத்தை சமூகங்களினுள்ளே வாழ்தலுக்காக வைத்துக்கொள்ளும் தன்மையினை மீளுருவாக்கக் கூத்துக்கள் செயற்பாடு ரீதியாக செய்த வண்ணமுள்ளது.

கூத்துக்கலையானது 17 ஆம் Áற்றாண்டில் நிகழ்ந்ததைப் போலவே இன்றும் தொடர் செயற்பாடாக ஆடப்பட வேண்டும் என்ற பரந்த நோக்கத்திலேயே பரவலாக பல்வேறு பிரதேசங்களிலும்கூத்துச் சமூகங்கள் கூத்துக்கலையை ஆடிய வண்ணமுள்ளது.இந்நிலையினை பலர் உணர்ந்து அதைச்சென்று பார்க்க வேண்டிய தேவையுமுள்ளது.
வித்தியானந்தனின் செம்மையாக்கமானது ஒரு பரிமாணமாக அமைய பேராசிரியர் சி.மௌனகுரு அவர்களின் சமூக உள்ளடக்கம் 

பிறிதொரு பரிமாணமாக அமைய கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர் அவர்களின் கூத்து மீளுருவாக்கச் செயற்பாட்டு பணியானது இன்னொரு பரிமாணமாக அமைகின்றது.ஈழக்கூத்தின் பரிமாணமாக பேரா.சு.வித்தியானந்தன் ,பேரா.சி.மௌனகுரு,கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர்போன்ற மூன்று ஆளுமையாளர்களின் செயற்பாடு அமைந்துள்ள போதும் பெருவாரியாக செம்மையாக்கம்,மீளுருவாக்கம் எனும் இரு பெரும் திருப்புமுனைகளேதெட்டத்தெளிவாக தென்படுவதை கூத்து சமூகங்களும் கல்வியியலாளர்களும் பெரிதும் அறிந்திருப்பர்.இதன் பிற்பாடும் பிற்பட்ட காலத்திலும் ஆளுமையாளர்களது சிந்தனைக்கேற்ப இன்னுமொரு பரிமாணமும் தோன்றலாம்.அது இயல்பும் நியதியுமாகும். 

சுருக்கமாகக்கூறின் ஈழக்கூத்தரங்கானது ஒவ்வொரு பிரதேசங்களிலும் தத்தமக்குரிய அடிப்படைப்பண்புகளுடன் ஆடப்பட்டு வரும் வேளையில் 1960 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் தமிழர்களுக்கான தேசியவுணர்வின் சொந்தப் பண்பாடு பற்றி பிரக்ஞை ஏற்பட்டதன் காரணமாகவே சு.வித்தியானந்தனால் செம்மையாக்கம் எனும் பதமும் சமூக சமகாலக் கதைகளை புகுத்தியதனால் சமூக உள்ளடக்கம் எனும் பதமும் உருவாகியது எனலாம்.

பாரம்பரியக்கலையிலக்கியங்கள்,ஆற்றுகைகள் சார்ந்து வருங்கால இளஞ்சந்ததியினர் செயற்படவேண்டும் எனவும் பாரம்பரியக் கலையாற்றுகைகள் என்றென்றும் மக்கள் மத்தியில் வாழவேண்டும் என்ற பரந்த நோக்கத்திலுமே சி.ஜெயசங்கர் செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றார் என்றால் மிகையாகாது.

கூத்தை அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டு கூத்துத் தயாரிப்புகளை உருவாக்கலாமே தவிர அடிப்படையான கூத்தரங்கத்தினை,கூத்தரங்கத்தின் கட்டுமானத்தினை,வடிவமைப்பினை மாற்றும் பொறுப்பு எவருக்குமில்லையாகும்.

பாக்கியராஜா மோகனதாஸ்(நுண்கலைமாணி)
துறைநீலாவணை




24.12.16- அடிப்படை ஈழக்கூத்தரங்கத்தில், எம்மவர்களின் செயற்பாடுகள்..

posted Dec 23, 2016, 6:08 PM by Habithas Nadaraja

ஏறத்தாழ கி.பி 250 க்கு முற்பட்ட காலத்திலேயே கோடியர்,வயிரியர்,கண்ணுளர்,பொருநர் போன்ற கூத்தர் குழுக்கள் இருந்துள்ளனர் என்பதை சங்கஇலக்கியல்களுக்கூடாக அறியமுடிகிறது.அதாவது கூத்தர்கள் சங்க காலத்திலேயே ஆற்றுகை செய்துள்ளனர் என்பதற்கான சான்றாதாரங்கள் திருமுருகாற்றுப்படை, கலித்தொகை தவிர்ந்த ஏனைய பதினைந்து கீழ்க்கணக்கு ல்களுக்கூடாக திறமான தடயங்களை பெறமுடிகிறது.சான்றாக அகநாறில் வாத்தியக்கருவிகள் பற்றியும்,புறநாறில் அளிக்கை நிகழ்ந்ததை பற்றியும்,பட்டினப்பாலையில் மேடையமைப்பு பற்றியும் குறிப்பிடப்படுகின்றது.

இந்Áல்களுக்கூடாக கூத்துக்களங்கள்,கூத்தாற்றுகைகள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை அறுதியிட்டுக்கூறமுடியும்.பன்னெடுங் காலமாக ஆடப்பட்டுவரும் ஈழக்கூத்தானது சுமார் 17 ஆம் நூற்றாண்டு காலப்பகுதியிலிருந்து தான் ஆடப்பட்டு வந்திருக்கின்றது என்பதற்கு ஆதாரமாக “ஈழத்தின் முதல் கூத்துப் பனுவலான கணபதி ஐயரின் (1709 - 1784) வாளபிமன் கூத்துப்பிரதியை ஆதாரமாகக் குறிப்பிடலாம்.”

மரபுவழிக்கூத்தின் அடிப்படையை வைத்துக்கொண்டே 1960 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் செம்மையாக்கம் என்ற பெயரும் அதனைத் தொடர்ந்து சிற்சில மாற்றங்களுடன் சமூக உள்ளடக்கத்துடனும் வளர்ச்சியடைந்து வரும் வேளையில் 2002 ஆம் ஆண்டிலிருந்து மீளுருவாக்கம் எனும் பரிமாணத்துடன் கூத்தரங்கானது அன்றாடம் செயற்பாடு சார்ந்து நிகழ்த்தப்பட்டவண்ணமுள்ளது.இவ்வாறு கூத்தரங்கானது இற்றை வரைக்கும் இரு பரிமாணம் பெற்று விளங்கினும் ஊர்களில் ஆடப்படும் மட்டக்களப்பு தென்மோடி,வடமோடி கூத்தரங்கானது இற்றைவரைக்கும் எந்தவித பிசகுமின்றி பாரம்பரிய இயல்புடன் ஆடப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது என்பதை மனதில் இருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

யாழ்ப்பாண பிரதேச வடமராட்சியில் காத்தான்கூத்தும்,பருத்தித்துறையில் நாட்டைக்கூத்தும் ஏனைய தென்மோடி,வடமோடி,மகிடிக்கூத்து என்பனவும் நிகழ்த்தப்பட வன்னியில் கோவலன்கூத்தும்,காத்தான்கூத்தும்,தென்மோடிக்கூத்தும் ஆடப்பட மன்னார் பேசாலையில் உடக்குபாஸ் கூத்துடன் ஏனைய வாசாப்பு,வடபாங்கு,தென்பாங்கு என்பனவும் பயில்நிலையிலுள்ளன.மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் காமன்கூத்து,அர்ச்சுனன் தபசு,பொன்னர் சங்கர் போன்றனவும் ஆடப்பட்டவண்ணமுள்ளன.சிற்சில இடங்களில் ஐரோப்பியர்களின் வருகை(1505 -1948) காரணமாக கூத்துக்கள் பாரம்பரியக்கூத்துக்குரிய அடிப்படை இயல்புகளை இழக்கலாயின.

இலங்கையின் பல பாகங்களிலும் ஆடப்பட்ட கூத்துக்கள் ஆரம்ப காலங்களில் இந்து,இதிகாச,புராண கதைகளை அடிப்படையாக்கொண்டிருந்தது.ஐரோப்பியர்களின் வருகையினால் இலங்கையின் யாழ்ப்பாணத்தின் கரையோரப்பகுதிகள் ,மன்னார்ப்பகுதி,சிலாபம்,நீர்கொழும்பு போன்ற பிரதேசங்களில் ஆடப்பட்ட கூத்துக்கள் கத்தோலிக்கக் கதைகள்,கத்தோலிக்கப் பாத்திரங்கள்,மதப்பிரச்சாரம் சார்ந்து அமைந்திருந்தது.“கத்தோலிக்க மதகுருமார்களுக்கு ஆட்டமுறைகள் சிக்கலாகயிருந்ததன் காரணமாக வட்டக்களரியையும்,ஆடலம்சங்களை விடுத்து பாடலில் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.மன்னார் பகுதியில் ஏறத்தாழ 150 க்கு மேற்பட்ட கிறிஸ்தவ கூத்துப்பிரதிகளும்,யாழ்ப்பாணத்தில் கத்தோலிக்க செல்வாக்குமிக்க இடங்களில் 1810 – 1915 வரைக்குமான காலப்பகுதிக்குள் 74 கூத்துக்களும் ஆடப்பட்டதாக மு.சி.ஆசிர்வாதம் தாம் எழுதிய Áலொன்றில் குறிப்பிடுகின்றார்.இதிலிருந்து பாரம்பரிய ஆட்டக்கூத்தின் தன்மையை அதன் தனித்துவத்தையும் உயிர்த்துடிப்பையும்(வட்டக்களரி) மேற்கத்தேயர் அறிந்ததைக் கூட எம்மவர் பலர்( 1962 – 1998 ) அறியவில்லை எனலாம்.

கூத்து,கூத்தரங்கத்தை அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டே செம்மையாக்கம்,சமூக உள்ளடக்கம், மீளுருவாக்கம் என்ற சிந்தனைகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளிலுள்ள எம்மவர் மத்தியிலிருந்து தோன்றிய கொள்கைகளாகவுள்ளன.ஈழத்திலே பயில்நிலையிலுள்ள கூத்து மரபானது பிரதேசத்துக்கு பிரதேசம் ஆடல்,பாடல்,மேடையமைப்பு,அவைக்காற்றுகை முறை என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வெவ்வேறு பிரதேசங்களில் தத்தமக்குரிய இயல்புகளையுள்வாங்கி இன்றுவரை நிகழ்த்தப்பட்டவண்ணமுள்ளது. 
கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழும் குறிப்பாக மட்டக்களப்புத்தமிழர் மத்தியிலே ஆடப்படும் பறைமேளக்கூத்து,மகிடிக்கூத்து,வசந்தன்கூத்து,வடமோடிக்கூத்து,தென்மோடிக்கூத்து போன்றவை அன்றிலிருந்து இன்று வரைக்கும் பாரம்பரிய முழுமையினை பின்பற்றி ஊர்களிலும்,நகர்ப்புறங்களிலும் ஆடப்பட்டு வருகின்றது.இத்தன்மையினை ஏனைய பிரதேசக் கூத்துக்களில் காணமுடியாதுள்ளது.கூத்தரங்குகளை மரபுவழிக் கலையெனவும்,பாரம்பரியக்கலையெனவும்,உயிரணுவின் அரங்க வடிவங்கள் எனவும் அழைக்கலாம். 

இலங்கையரங்க வரலாற்றில் கலாசார அமைச்சின் கீழ் கலைக்கழகம் 1956 இல் நிறுவப்பட்டதுடன் அதன் தலைவராக கந்தசாமி கணபதிப்பிள்ளை விளங்க 1957 - 1974 வரையான காலப்பகுதியில் தலைவராக சு.வித்தியானந்தன் அவர்கள் விளங்க 1975 இல் அதன் தலைவராக கா.சிவத்தம்பி விளங்கினார் என்றால் மிகையாகாது. வித்தியானந்தன் அவர்கள் 1957 ஆம் ஆண்டு காலத்தில் கலைக்கழகத் தலைவராக இருந்த காலப்பகுதிக்குள் கூத்தைப் பேணவும் அது பிறந்த இடமான ஊர்களிலேயே(கிராமங்கள்) செல்வாக்குப் பெறவும்,நகர்ப்புற மக்களின் செல்வாக்குப் பெறவும் உறுதுணையாக இருந்தார்.சுப்பிரமணியம் வித்தியானந்தன் அவர்கள் கூத்து செம்மையாக்கத்தின் மூலம் கூத்தை மக்கள் கலையாக மக்களிடத்தே தக்க வைத்தக்கொள்வதற்கான பல முயற்சிகளை மேற்கொண்டார் எனலாம்

எமது சுதேசிய கலைகளுக்குள் ஒரு தமிழ்த்தேசிய நாடக வடிவத்தினை உருவாக்கும் நோக்கோடு ஈழத்தவர்களின் கூத்துக்களை குறிப்பாக மட்டக்களப்பு வடமோடி,தென்மோடி கூத்துக்களை அடிப்படையாக வைத்து சுப்பிரமணியம் வித்தியானந்தன் அவர்கள் தனது சிந்தனைக்கேற்ப கொழும்பு ,பேராதனைப் பல்கலைக்கழக மாணாக்கரைக்கொண்டு வடமோடியான கர்ணன் போர்(1962) தென்மோடியான நொண்டி(1963) வடமோடியான இராவணேசன்(1964) வடமோடியான வாலிவதை (1967 – 1968 ) போன்ற கூத்துக்களை பல்கலைக்கழகங்களிலும் ஏனைய பல்வேறு இடங்களிலும் மத்தியதர வர்க்கத்தினருக்காக செம்மையாக்கம் செய்து தயாரித்ததுடன் கற்றோரின் மதிப்பையும் கௌரவத்தையும் பெறச்செய்தார்.எந்தவொரு விடயத்தையும் முன்னின்று முதன் முதலாக செய்வதென்பது இலகுவான காரியமல்ல என்பதை நாமனைவரும் முதற்கண் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.ஈழத்துத் தமிழ் அரங்கப் பரப்பில் சுமார் இரண்டு Áற்றாண்டு காலமாக ஆடப்பட்டு வரும் பாரம்பரியக் கூத்துக்கலையை செம்மையாக்கம் செய்ததென்பது மிகப்பெரிய பாரிய வெற்றி என்றே கூற வேண்டும். ஈழத்தமிழருக்குரிய தனித்துவமான கலை மரபு ஒன்றை வளர்த்தெடுப்பதற்கு வித்தியானந்தனின் பங்கும் பணியும் அளப்பரியதாகவிருந்தது.

தென்மோடிக்கூத்துப் பனுவலான அலங்பாரரூபன் 1962 ஆம் ஆண்டிலும் மன்னாரில் ஏட்டில் இருந்த என்டிறீக்கு எம்பரத்தோர்(1964),மூவிராசாக்கள்(1966),ஞானசௌந்தரி(1967)போன்ற கூத்துப் பனுவல்களைப் பதிப்பித்ததுடன் கூத்து சார்ந்த ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும்,கூத்துப்போட்டிகளையும் நடாத்தி பிரதேசக்கூத்துக்கள் வளர பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன்முன்னோடியாக இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

கொழுப்பு பல்கலைக்கழக இந்து மாணவர் சங்கம் சிலாபத்திலிருந்த வாளபிமன் கூத்தினையும்,மார்க்கண்டன் கூத்தினையும் 1963 இல் அச்செற்றியது.இவ்விரு கூத்துக்களையும் தொகுத்தவராக கா.சிவத்தம்பி(1932 – 2011.07.06) விளங்குகின்றார்.புலவர் மரியாம்பிள்ளை பாடிய விசயமனோகரன் நாடகத்தை மு.வி.ஆசிர்வாதம் 1968 இல் வெளியிட்டார்.

1964,1966,1969,1970 ஆம் ஆண்டுகளில் மன்னாரிலும்மட்டக்களப்பிலும் அரச ஆதரவில் இயங்கிய பிரதேச கலாமன்றங்களின் ஆதரவில் கலைக்கழகத்தின் ஆதரவுடன் அண்ணாவிமார் மகாநாடுகள் நடாத்தப்பட்டன.1969 களில் மட்டக்களப்பு பிரதேச கலாமன்றத்தின் முதற்பணியாக கூத்துப் பிரதிகள் வெளிவருவது அன்று வரவேற்கத்தக்கதாக இருந்தது.அதற்கு காரண கர்த்தாவாக இருந்தவர் பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் என்றால் மிகையாகாது.மன்னாரில் அரசாங்க அதிபராக கடமையாற்றிய திரு.தேவநேசன் நேசையா அவர்கள் அப்பகுதியிலுள்ள நாடகங்கள் பலவற்றை நேரில் பார்வையிடவும்மேடையேற்றவும் மற்றும் அச்சிட்டு வெளிப்படுத்தவும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததோடு அப் பணிகளுக்கு துணையாக பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் அவர்கள் இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
மட்டக்களப்பு பிரதேச கலாமன்றத்தின் நாடகத் துறையிலான பணிகள் அனைத்துக்கும் ,அரசாங்க அதிபரான திரு.தேவநேசன் நேசையா அவர்களுக்கும் ஆலோசனைகள் கூறிக்கொண்டு ஒரு நிரந்தர ஆலோசகராக பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் அவர்கள் இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அனுவுருத்திர நாடகத்துக்கு பதிப்பாசிரியராக பண்டிதர் வி.சீ.கந்தையா (1920.07.29) பணியாற்றுவது தனிச்சிறப்பை அளிக்கின்றதென்றும் இத்தொண்டுக்கு மிகப்பொருத்தமானவர் அவரே என்றும் அவரது Áல்களாகிய மட்டக்களப்புத் தமிழகம்,கண்ணகி வழக்குரை  என்பன அவரின் தகைமைக்குச் சான்று பகருகின்றன என்றுஅனுவுருத்திர நாடக மதிப்புரையில் வீ.சி.கந்தையா பற்றி, பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.இவையெல்லாம் சு.வித்தியானந்தன் கலைக்கழக தலைவராகயிருந்த காலத்திலேயே நடந்தேறியது என்பதை மனங்கொள்ள வேண்டும்.சு.வித்தியானந்தன் அவர்களால் அண்ணாவியார் மாநாடானது மட்டக்களப்பு சென்மேரிஸ் கல்Âரியில் 1969.10.10 அன்று நடந்தேறியதை பலருமறிவர்.

வித்தியானந்தன் தயாரித்த படைப்புகள் பொருவாரியாக சாதாரண மக்கள் மத்தியில் வெற்றிபெறவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுக்கள் இருந்த போதும் ஊர் ஊராகச் சென்று அவதானித்து,ஊக்கம் கொடுத்து கூத்துக்கலை புத்துயிர் பெறுவதற்காக உழைத்தது என்பதை பாரிய வெற்றியாகவே கொள்ளல் வேண்டும். 1950 தொடக்கம் 1960  காலப்பகுதியில் தமிழரின் சுதேசியத்தை எவரும் வெளிப்படுத்த முன்வராத போது முதன்முதலாக கூத்து சார்ந்து பல பணிகளை செய்து தமிழரின் தமிழ்த்தேசிய சுதேசியத்தை வெளிக்கொணர்ந்த பெருமை சு.வித்தியானந்தன் அவர்களையே சாரும்.கூத்து செம்மையாக்கம் மூலம் பாரம்பரியக் கூத்தை தக்க வைத்துக்கொள்வதற்காக பாரியளவிலான முயற்சிகளை மேற்க்கொண்டார் என்பதை நாமனைவரும் முதற்கண் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். 

வித்தியானந்தன் தயாரித்த கூத்துக்களில் நடித்தவரான பேராசிரியர் சின்னையா மௌனகுரு அவர்கள் முதன் முதலில் சமூக உள்ளடக்கத்தினை புகுத்தி சமூகப் பிரச்சினைகளை வித்தியானந்தனின் பாணியில் சங்காரம்(1968) எனும் நாடகமாக தயாரித்திருந்தார்.1968 – 1970 காலப்பகுதிக்குள் புதிய கருத்துக்களை அடித்தளமாகக்கொண்டு பல தயாரிப்புக்கள் நிகழ்ந்ததையும் மறந்துவிடலாகாது.

என்.கே.ரகுநாதனின் கந்தன் கருணையானது அம்பலத்தாடிகள் குழுவினரால் காத்தான்கூத்துப் பாணியில் நாடகமாக்கப்பட்டது.அன்றைய மாவிட்டபுர கந்தசுவாமி கோயில் நிர்வாக தர்மகர்த்தாக்களுக்கு கந்தன் கருணை நாடகவாக்கத்தின் ஊடாக பலத்த எதிர்ப்பை திடப்படுத்தினர்.கந்தன் கருனை நாடகமானது யாழ்ப்பாணத்தின் பல பகுதிகளிலும் கூட்டு முயற்சியினாலேயே மேடையேற்றப்பட்டாலும் இந்நாடகவுருவாக்கத்துக்கு(அளிக்கை) மூலகாரணமாக செயற்பட்டவர் இளைய பத்மநாதன் அவர்களாவார் என்பதை ஈழத்து தமிழ்நாடக துறைசார்ந்தவர்கள் பலரும் மறந்தவிட்டனர் போலும். 1969 இல் முருகையனின் மேடைக்கவிதை நாடகமான கோபுரவாசல் அளிக்கையும் அன்றைய சமகால பிரச்சினைகளை வெளிப்படுத்தியதாக அமைந்தது.

கந்தன் கருணை(1974,79) சங்காரம்(1980), ஏகலைவன்(1988) போன்றனபுதிய கருத்துக்களை புதிய அமைப்பிலும்,கானகம் ஏகிய இராமன்(1973),விடிவு(1985),சக்தி பிறக்குது(1986) போன்றன பரதத்துடன் கூத்தினை இணைத்த முறைமையினையும்,விழிப்பு, புதியதொரு வீடு, பொறுத்தது போதும், முறுவல், அதிமானுடன் ,மண்சுமந்த மேனியர், தியாகத் திருமணம்,உயிர்த்த மனிதர் கூத்து, மனிதனும் மிருகமும்,மாயமான், விடுதலைக்காளி, கசிப்பு, போர் மண்ணிற் புனிதத்தாய் போன்றன கூத்து மரபு கலந்த நவீன நாடகங்களாகவும் அளிக்கை செய்யப்பட்டன.வித்தியானந்தனின் செம்மையாக்கமானது பிற்பட்ட காலப்பகுதியில் இவ்வாறு வளர்ச்சியுறுகிறது.கூத்து மரபு கலந்த நவீன நாடகங்களுள் கூத்தாட்டங்கள்,கூத்துப்பாடல்கள்,கூத்துத் தாளக்கட்டுக்கள்,கட்டியக்காரன் பாத்திரப்படைப்பு போன்ற இன்னோரன்ன விடயங்கள் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தது.

நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்,சரிபாதி,மழை, சக்தி பிறக்குது போன்ற தயாரிப்புகளுள்கூத்தின் வடிவத்துள் சமகால பிரச்சினைகளும் ,தப்பி வந்த தாடி ஆடு,வேடனை உச்சிய வெள்ளைப் புறாக்கள்  போன்றன கூத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுவர் நாடகங்களாகவும்,போர்க்களம்,மகாகவியின் புதியதொரு வீடு,நுஃமானின் அதிமானுடன்,நா.சுந்தரலிங்கத்தின் அபசுரம் ,ஞானியின் குருN~த்ரோபதேசம் ,அயனெஸ்கோவின் தலைவர் போன்றன பாரம்பரிய வடமோடிக்கூத்தின் ஆட்டமுறைகளை உள்வாங்கிய நவீன நாடகங்ளாக, சி.மௌனகுரு அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்டன.

சங்காரம்(1968),யாருக்குச் சொந்தம்,கும்பகர்ணன் ,சக்தி பிறக்குது,மழை,சரிபாதி,நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்,போர்க்களம், உயிர்ப்பு,பரபாஸ்,ஓர் உண்மை மனிதனின் கதை,வனவாசத்தின் பின் காண்டவ தகனம்,,சுத்தமாக்குவோம் சுத்தமாக்குவோம்,தப்பி வந்த தாடி ஆடு,வேடனை உச்சிய வெள்ளைப் புறாக்கள்போன்ற நாடகப் பனுவல்களைசின்னையா மௌனகுரு எழுதியுள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

சு.வித்தியானந்தன் கூத்துக்களை செம்மைப்படுத்த சி. மௌனகுரு அவர்கள் தப்பி வந்த தாடி ஆடு,வேடனை உச்சிய வெள்ளைப் புறாக்கள்,நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்,போர்க்களம் போன்ற நாடகங்களுக்கு கூத்தாட்டங்களைப் பயன்படுத்தி நாடகங்களை தயாரித்துள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆற்றுகைக் கலையில் செயல்முறை மற்றும் கோட்பாட்டு அறிவுள்ளவர்களாக்கி சிருஸ்டித்துவம் கொண்ட கலைஞர்களுக்கூடாக அவைக்காற்றுகைக் கலைகளில் குறிப்பாக நாடகத்தில் பல புதிய பரிசோதனைகளை 2012 ஆம் ஆண்டிலிருந்து சி.மௌனகுரு தனது மட்டக்களப்பு அரங்க ஆய்வுகூடத்துக்கூடாக செய்து வருகிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.வடமோடிக்கூத்தின் சில கூறுகளையும் ஏனைய சில நடன இசைக்கூறுகளையும் இணைத்து இராவணேசன்,காண்டவ தகனம் போன்ற நவீன நாடகங்களைசான்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

சிரேஸ்ட விரிவுரையாளரும்,சுவாமி விபுலானந்தா அழகியற் கற்கைகள் நிறுவக பணிப்பாளருமானகலாநிதி.சி.ஜெயசங்கர், 1990 காலப்பகுதியிலிருந்து கூத்து சார்ந்து ஊர்களுக்குள் செயற்பட்டு வருவதுடன் கிரேக்கரங்கு,ரோம காலஅரங்கு,மத்தியகால அரங்கு,மறுமலர்ச்சிக்கால அரங்கு போன்ற அரங்கங்களை விட பாரம்பரியக் கூத்தரங்கானது காத்திரமான அரங்காகவுள்ளதுடன் கற்றுக்கொள்வதற்கு தேவையான நிறைய படிப்பினைகளை உட்கொண்டுள்ளது எனவும்,கூத்தரங்குக்கு ஊடாக பல்பரிமாண திறமைகளையும், நிர்வாகத்துக்கு தேவையான முழு ஆற்றலையும்,உள ஆற்றுப்படுத்தலையும் உள்வாங்கலாம் என்பதும் சி.ஜெயசங்கர் அவர்களின் கூத்தரங்கு சார்ந்த எண்ணக்கருவாகவுள்ளது.

கூத்தரங்கின் சமுதாய அரங்கப் பண்பையும்,சமுதாய பல்கலைக்கழக அம்சங்களையும் சமகாலத்திற்குரிய வகையில் கருத்தியல் ரீதியாகவும் செயற்பாட்டு முறையாகவும் ,இன்றைய சமூகத்துக்காகமுன்னெடுக்கப்படும் சமுதாய அரங்கச் செயற்பாடே கூத்து மீளுருவாக்கமெனவும் கூத்து மீளுருவாக்கச் சிந்தனையானது 2002 ஆம் ஆண்டிலிருந்து பங்குகொள் ஆய்வுச்செயற்பாட்டின் மூலமாக தொடங்கப்பட்டு இன்று வரைக்கும் தொடர்செயற்பாட்டின் ஊடாக மீளுருவாக்கக் கூத்தாற்றுகைகள் நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன என்றும்,கூத்தின் அடிப்படையை மாற்றாமல் அதே நேரம் கட்டாயம் மாற்ற வேண்டிய கருத்துக்களை மாற்றி மீள உருவாக்குவதே கூத்து மீளுருவாக்கம் எனசி.ஜெயசங்கர் குறிப்பிடுகிறார்.

சிம்மாசனப்போர், சீதை சூர்ப்பனகை வதை,அபிமன்யு இலக்கணன் வதம்,அல்லியின் எதிர்வாதம்,சுபத்திரை கல்யாணம் போன்ற மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களையும் சிறுவர் கூத்தான மழைப்பழம் போன்றவற்றையும் கூத்து சமூகங்களது வரவேற்புக்கு இணங்க தயாரித்துள்ளார். 

திறந்த வெளியில் மனிதர்கள் கூடிக்களிக்கும் களங்களாக கூத்தரங்குகளை சமகால நோக்கில் காத்திரமாக பயன்படுத்துவதுடன் முழுக்க முழுக்க சமுதாய ஆதரவிலும் அர்ப்பணிப்பிலும் இயங்குவனவாகவே மீளுருவாக்கக் கூத்துக்கள் இயங்க வேண்டும் எனவும் குறிப்பிடுகிறார்.

பெண் பிள்ளைகள் கூத்தாடுவதை விரும்பாத கூத்தாடினால் இழிவாகப் பார்க்கின்ற இந்த பொதுவான சூழலில் மீளுருவாக்க கூத்தாற்றுகைகளை செய்தது மட்டுமல்லாமல் கூத்தை எழுதுகின்ற ஆளுமையாளர்களாக பலர் உருவாக்கப்பெற்றிருப்பதும்மீளுருவாக்க கூத்தின் பாரிய வெற்றியாகவேயுள்ளது.

இலங்கைப் பல்கலைக்கழகங்களில் ஏனைய பல்கலைக்கழகங்களை விட வந்தாறுமூலை கிழக்குப் பல்கலைக்கழக மற்றும் சுவாமி விபுலானந்தா அழகியற் கற்கைகள் நிறுவக நுண்கலைத்துறை மாணவர்கள் அன்றாடம் செயற்பாடு சார்ந்து கல்விகற்பதனைஅதாவது களத்தில் இறங்கிஊர்களுக்குள் சென்று ,மக்களுடன் வாழ்ந்து வேலை செய்யும் தன்மையினை அண்மைக்காலமாக காணமுடிகின்றது. 

மனித மனங்களை ஆற்றுப்படுத்தும்,அறியும் தன்மையானது அழகியற் துறை மற்றும்உளவியற் துறை சார்ந்து வேலை செய்பவர்களிடம் மட்டுமே காணப்படுவதுடன் கிழக்குப் பல்கலைக்கழக ,சுவாமி விபுலானந்தா நுண்கலைத்துறை மாணவர்கள் அன்றாடம் பாரம்பரியக் கூத்து சார்ந்த செயற்பாடுகளில்ஈடுபட்டவண்ணமுள்ளனர் என்பதனையும் கூத்துச்சமூகங்கள் அறிந்தவண்ணமுள்ளது.

அமிர்தகழி மாமாங்கேஸ்வரர் ஆலய வருடாந்த திருவிழாவினை முன்னிட்டு கிழக்குப் பல்கலைக்கழக நுண்கலைத்துறையினர் கடந்த ஐந்து வருட காலமாக ஆலய முன்றலில் நான்கைந்து நாட்களுக்கு பாரம்பரிய அரங்க ஆற்றுகைகளையும்,கைப்பணிக் காட்சிக்கூடத்தினையும்நடைமுறைப்படுத்தி, கோயிற்திருவிழாவுக்கு வரும் பல்லின சமூகங்களை பண்படுத்துவதனுடன் ஊக்கப்படுத்தி மற்றும் ஆற்றுப்படுத்தி வருவதனை பலரும் கண்ணுற்றிருப்பர்.

வித்தியானந்தன் அவர்கள் தனது அறிவுக்கெட்டிய வகையில் மத்தியதர வர்க்க சமூகத்தின் தேவைக்கேற்ப கூத்தை செம்மைப்படுத்த குழந்தை ம.சண்முகலிங்கம் அவர்கள்(1931.11.15) பாடசாலை மாணக்கருக்கு ஏற்ப கல்வியியல் அரங்கு,சமூக அரங்கினை உருவாக்க சி.ஜெயசங்கர் அவர்கள் இயந்திர மயமான தற்கால சூழலுக்கேற்ப கூத்தை அடிப்படையாக வைத்து மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களை சமூகக்கலையாக சமூகத்திடத்தே கொண்டு செல்லும் நோக்கோடு கூத்தரங்குகளை பயன்படுத்தி வருகின்றார்.

பாரம்பரியக் கலை வடிவங்களை ஆற்றுகை செய்வதுடன்,பிற சமூகம் அறியாத பாரம்பரியக்கலை வடிவங்களை(வாகரை அம்பந்தனாவெளி புலிக்கூத்து) பிற சமூகங்களும் அறிந்து அதை பார்த்து ஆராய்வதுடன் அக்கலை வடிவங்களை நிகழ்த்தஅச்சமூகத்தை அன்றாடம் தட்டிக்கொடுத்து ஊக்கப்படுத்தியவண்ணமுள்ளார் என்பதும்குறிப்பிடத்தக்கது.

வித்தியானந்தன் கூத்துக்கலையை செம்மைப்படுத்த பேராசிரியர் சின்னையா மௌனகுரு அவர்கள் வித்தியானந்தனின் பாணியைப் பின்பற்றியதுடன் கூத்தின் வடிவத்துள் சமகால எரியும் பிரச்சினைகளை நாடகமாக்க அதாவது மரபுவழிக்கூத்தின் அடிப்படையில் இராவணேசன் எனும் நாடகத்தை நெறியாள்கை செய்ய குறிப்பாக வித்தியானந்தனைப்போன்று மரபுவழியரங்கப் பண்புகளையுள்வாங்கி இராவணேசனை படச்சட்ட மேடையிலேயே தயாரிக்க கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர் அவர்கள் கூத்தின் உயிர்த்துடிப்போடு வட்டக்களரியரங்கில் சிம்மாசனப்போர்,சீதை சூர்ப்பனகை வதை,அபிமன்யு இலக்கணன் வதம்,அல்லியின் எதிர்வாதம்,சுபத்திரை கல்யாணம் போன்ற மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களை தயாரித்ததுடன் மழைப்பழம் எனும் சிறுவர் கூத்தினையும் தயாரித்துள்ளார்.

ஊர்க்கூத்துக்கார கலைஞர்களுடனும்,ஏனைய கலைஞர்களுடனும் வருங்கால இளம் தலைமுறையினருடனும் இணைந்து பல்வேறு கலை வடிவங்களை,பல்வேறு இனங்களை சமூகத்தினுள் தேடியலைகின்றார்.அதாவது இல்லாத விடயங்களை தேடமால் விளிம்பு நிலையில் இருக்கின்ற சமூகத்துக்குமுக்கியமாக தேவைப்படுகின்ற கலையாற்றுகைகளை நிகழ்த்த பல்வேறு துறைசார்ந்து செயற்படுகின்றார்.சான்றாக புலிக்கூத்தினையும் ஆதாரமாகக் கொள்ளலாம்.  

சிவஞானம்.ஜெயசங்கர் அவர்களின் பல்வேறு செயற்பாடுகளுள் கூத்து மீளுருவாக்கம் என்பது சிறு உயிர்த்துணிக்கையாகவுள்ளது. அதாவது கட்டமைக்கப்பட்ட,புனையப்பட்ட புராண இதிகாச கதைகளை,பாத்திரப்படைப்புகளுக்கூடாக மீளுருவாக்கம் செய்கின்றார்.தலித்தியம்,பெண்ணியம்சார்ந்து பாத்திரப்படைப்புகளை கூத்துச்சமூகத்துடன் கலந்துரையாடி சமூகத்தின் தேவையை உணர்ந்து பன்மைத்துவ சமூகத்தின் தேவைக்கேற்ப தயாரிக்கிறார்.

கண்ணகி –பாண்டியன்,சீதை - இராமன்,பாஞ்சாலி –பாண்டவர்கள், போன்ற பல்வேறு மீளுருவாக்;க கூத்துப் பாத்திர படைப்புகளுக்கூடாக தட்டியெழுப்பி சமூதாயத்தை கேள்வி கேட்க வைக்கின்றார்.குறிப்பாக கூத்துப் பாத்திரப் படைப்புகளுக்கு ஊடாக மனித சமூதாயத்தை எதிர்க்கணைகளை தொடுக்க வைக்கின்றார்.

கலாநிதி சிவஞானம்.ஜெயசங்கர் அவர்கள் (1965.12.29) கூத்தின் அழகியலை உள்வாங்கி கருத்தியல் ரீதியாக மீளுருவாக்கக் கூத்துக்களை வட்டக்களரியிலேயே அரங்கேற்ற வைக்கின்றார்.எது எவ்வாறு இருப்பினும் கூத்தரங்கத்தை சமூகங்களினுள்ளே வாழ்தலுக்காக வைத்துக்கொள்ளும் தன்மையினை மீளுருவாக்கக் கூத்துக்கள் செயற்பாடு ரீதியாக செய்த வண்ணமுள்ளது.

கூத்துக்கலையானது 17 ஆம் Áற்றாண்டில் நிகழ்ந்ததைப் போலவே இன்றும் தொடர் செயற்பாடாக ஆடப்பட வேண்டும் என்ற பரந்த நோக்கத்திலேயே பரவலாக பல்வேறு பிரதேசங்களிலும்கூத்துச் சமூகங்கள் கூத்துக்கலையை ஆடிய வண்ணமுள்ளது.இந்நிலையினை பலர் உணர்ந்து அதைச்சென்று பார்க்க வேண்டிய தேவையுமுள்ளது.

வித்தியானந்தனின் செம்மையாக்கமானது ஒரு பரிமாணமாக அமைய பேராசிரியர் சி.மௌனகுரு அவர்களின் சமூக உள்ளடக்கம் பிறிதொரு பரிமாணமாக அமைய கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர் அவர்களின் கூத்து மீளுருவாக்கச் செயற்பாட்டு பணியானது இன்னொரு பரிமாணமாக அமைகின்றது.ஈழக்கூத்தின் பரிமாணமாக பேரா.சு.வித்தியானந்தன் ,பேரா.சி.மௌனகுரு,கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர்போன்ற மூன்று ஆளுமையாளர்களின் செயற்பாடு அமைந்துள்ள போதும் பெருவாரியாக செம்மையாக்கம்,மீளுருவாக்கம் எனும் இரு பெரும் திருப்புமுனைகளேதெட்டத்தெளிவாக தென்படுவதை கூத்து சமூகங்களும் கல்வியியலாளர்களும் பெரிதும் அறிந்திருப்பர்.இதன் பிற்பாடும் பிற்பட்ட காலத்திலும் ஆளுமையாளர்களது சிந்தனைக்கேற்ப இன்னுமொரு பரிமாணமும் தோன்றலாம்.அது இயல்பும் நியதியுமாகும். 

சுருக்கமாகக்கூறின் ஈழக்கூத்தரங்கானது ஒவ்வொரு பிரதேசங்களிலும் தத்தமக்குரிய அடிப்படைப்பண்புகளுடன் ஆடப்பட்டு வரும் வேளையில் 1960 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் தமிழர்களுக்கான தேசியவுணர்வின் சொந்தப் பண்பாடு பற்றி பிரக்ஞை ஏற்பட்டதன் காரணமாகவே சு.வித்தியானந்தனால் செம்மையாக்கம் எனும் பதமும் சமூக சமகாலக் கதைகளை புகுத்தியதனால் சமூக உள்ளடக்கம் எனும் பதமும் உருவாகியது எனலாம்.

பாரம்பரியக்கலையிலக்கியங்கள்,ஆற்றுகைகள் சார்ந்து வருங்கால இளஞ்சந்ததியினர் செயற்படவேண்டும் எனவும் பாரம்பரியக் கலையாற்றுகைகள் என்றென்றும் மக்கள் மத்தியில் வாழவேண்டும் என்ற பரந்த நோக்கத்திலுமே சி.ஜெயசங்கர் செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றார் என்றால் மிகையாகாது.கூத்தை அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டு படைப்புக்களை உருவாக்கலாமே தவிர அடிப்படையான கூத்தரங்கத்தினை,கூத்தரங்கத்தின் கட்டுமானத்தினை,வடிவமைப்பினை மாற்றும் பொறுப்பு எவருக்குமில்லையாகும்.

பாக்கியராஜா மோகனதாஸ்(நுண்கலைமாணி)
துறைநீலாவணை



13.12.16- தேசிய கவிஞராக போற்றப்பட்ட மகாகவி சுப்ரமணியப் பாரதியார்..

posted Dec 13, 2016, 2:31 AM by Habithas Nadaraja

பாட்டுக்கொரு புலவன் பாரதி
புதுக்கவிதையின் முன்னோடி

சுப்ரமணியப் பாரதியார் அவர்கள் தந்தை சின்னச்சாமி அய்யர் அவர்களுக்கும் தாய் லெட்சுமி அம்மாளுக்கும் மகனாக 1882 டிசம்பர் 11இல்,மூல நட்சத்திரத்தில்துத்துக்குடி மாவட்டத்திலுள்ள (அன்றைய திருநெல்வேலி மாவட்டம்) எட்டயபுரத்தில் பிறந்தார்.பாரதியாரின் இளமைப் பெயர் சுப்பிரமணியன் ஆகும்.சுப்ரமணியனை எல்லோரும் செல்லமாக சுப்பையா என்றே அழைக்கலாயினர்.இவர் இளம் வயதிலேயே தமிழில் புலமை பெற்றுத் திகழ்ந்தார்.ஏழு வயதில் பள்ளியில் படித்து வரும்பொழுது கவிதைகளை எழுதத் தொடங்கினார். பாரதியார் கவிஞராகவும்,எழுத்தாளராகவும்,பத்திரிகையாசிரியராகவும்,விடுதலை வீரர் மற்றும் சீர்திருத்தவாதியாகவும் விளங்கினார்.

1887 ஆம் ஆண்டளவில் சுப்பையாவின் தாயான லெட்சுமி அம்மாள் மரணமடையும் போது சுப்பையாவுக்கு வயது ஐந்து ஆகும். தாயார் மரணமடைய அவரது பாட்டியான பாகீரதி அம்மாளிடம் வளர்ந்தார்.1889 இல் தந்தையான சின்னச்சாமி அய்யர் அவர்கள் மனைவி இறந்ததன் காரணமாக மறுமணம் புரிகிறார்.அதே ஆண்டில் சுப்பையாவுக்கு உபநயனம் இளைஞன் அருட்கவி பொழிகிறான்.1893 இல் 11 வயதுச் சிறுவனான சுப்பையாவை எட்டயபுர எட்டப்ப நாயக்க மன்னர் அவர்கள் சமஸ்தான புலவர்கள் அடங்கிய பெருஞ்சபையில் சோதித்து சுப்பையாவின் கவித்திறனை வியந்து “பாரதி” (கலைமகள்) என்ற பட்டம் அளிக்கின்றார்.அன்று முதல் சுப்பிரமணிய பாரதியார் என அழைக்கப்பெற்றார்.

1894-1897 வரையான காலப்பகுதியில் திருநேல்வேலி இந்து கல்லுரிப் பள்ளியில் ஐந்தாம் படிவம் வரை படித்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே தமிழ்ப் பண்டிதர்களுடன் சொற்போர்கள் (இலக்கண, இலக்கிய வாதப்பிரதி வாதங்கள்) நிகழ்த்திய காலமாக அமைகிறது.அதன் பிற்பாடு சுப்பையா அவர்கள் 1896 êன் இல் 14 வயதாக இருக்கும் போது ஏழு வயது செல்லம்மாவை திருமணம் செய்கிறார்.1898 ல்தந்தையான சின்னச்சாமி அய்யர் மரணமடைந்ததனால் பெருந்துயர் அடைந்தார்.தனது தந்தையின் இறப்புக்குப் பிறகு வறுமை நிலையினை 
அடையலானார். 

1898 இல் தொழிலில் ஏற்பட்ட நட்டத்தினால் வறுமை நிலையினை அடைந்தார்.இதனை எட்டயப்புர மன்னருக்கு தெரிவித்து பொருளுதவி வழங்குமாறு கடிதத்தில் கேட்டுக்கொண்டார்.எட்டயப்புர அரண்மனையில் பணி கிடைத்ததும் சில காலத்திலேயே அப்பணியை விடுத்து காசிக்குச் சென்றார்.1898-1902 வரையான காலப்பகுதியில் காசியிலுள்ள சுப்பையாவின் அத்தையான குப்பம்மாளுடன் வசித்துஇபடித்து வந்தார்.அலகாபாத் சர்வகலாசாலையில் பிரவேசப் பரீட்சையில் தேர்வு எழுதினார்.காசி இந்து கலாசாலையில் ஸமஸ்கிருதம், ஹிந்தி,ஆங்கிலம்,வங்காள மொழி போன்ற மொழிகளை பயின்று புலமை பெற்றதுடன் பிற மொழி இலக்கியங்களை மொழிபெயர்க்கவும் செய்துள்ளார்.இக்காலப்பகுதியிலிருந்து கச்சம்,வாழ்விட்ட தலைப்பாகை,மீசைப்பழக்கம் என்பன பாரதியின் உருவத் தோற்றமாகிவிட்டது.

1902-1904 வரையுள்ள காலப்பகுதியில்  எட்டயபுரத்திலுள்ள மன்னரால் அழைத்து வரப்பட்டு அரண்மனையொன்றில் வாழ்ந்தார்.குறிப்பாக மன்னருக்குத் தோழராக,அரசசபைக் கவிஞராக பணியாற்றி திகழ்ந்தார்.இந்நிலை பாரதிக்கு விருப்பமில்லாத வேலையாக இருந்தது.ஏழு ஆண்டுகள் பாட்டெழுதாமல் இருந்த பின்னர் 1904ஆம் ஆண்டு மதுரையில் பாரதி எழுதிய பாடல் “விவேகபாநு”இதழில் “தனிமை இரக்கம்” என்ற முதல் பாடல் அச்சேறுகிறது.வாழ்நாள் முழுதும் பல்வேறு காலகட்டங்களில் இதழாசிரியராக பணியாற்றியதுடன்1904 ஆகஸ்ட் -நவம்பர் மாதங்களில் மதுர சேதுபதி மேல்நிலைப்பள்ளியில் தற்காலிக தமிழ்ப் பண்டிதராகவும் கடமையாற்றினார்.

1904 நவம்பர் -1906 ஆகஸ்ட் வரை இல் சென்னை “சுதேச மித்திரன்” உதவியாசிரியராகப் பணிபுரிந்ததுடன் ஜி.சும்பிரமணிய அய்யரிடமும் பயிற்சியும் பெற்று“சக்கரவர்த்தினி”என்ற மகளிர் மாதப் பத்திரிகையின் பொறுப்பாசிரியராகவும் கடமையாற்றினார்.வாழ்நாளின் இறுதியிலும் 1920ஆகஸ்ட் -1920 செப்டெம்பர் வரை அவ்விதழின் உதவியாசிரியராகப் பணியாற்றி மறைந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.“ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோம்”என்று சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பே தன்னுடைய சுதந்திர தாகத்தை பாட்டின் மூலம் வெளிப்படுத்தியவரான பாரதி தேச விடுதலைக்கு முன்பாகவே உயிர்நீத்தவராவார்.
1905 இல் வங்கப் பிரிவினை ஏற்பட்டதனால் சமூக சீர்திருத்தவாதியாக திகழ்ந்ததோடு அரசியல் தீவிரவாதியுமாகிறார்.காசிக் கங்கிரஸ் 
சென்று திரும்புகையில் விவேகானந்தரின் சிஷ்யை நிவேதிதா தேவியை சந்தித்து தனது ஞானகுருவாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

1905 மே - 1906 ஏப்ரல் வரை சென்னையில் புரட்சிகரமான “இந்தியா” வாரப்பத்திரிகை தோற்றம் பெறுவதோடு அப்பத்திரிகையில் பாரதி பொறுப்பாசிரியராகவும் திகழ்கிறார்.சுதந்திரப்போரில் பாரதியின் பாடல்கள் உணர்ச்சி வெள்ளமாய்இ காட்டுத் தீயாய் இசுதந்திரக் கனலாய் தமிழ்நாட்டை வீருகொள்ளச்செய்தது.பாரதியார் இந்தியப் பத்திரிகையின் மூலம் மக்களிடையே விடுதலையுணர்வை துண்டும் வகையில் பல எழுச்சிதுட்டும் கட்டுரைகளை எழுதினார்.பாரதியின் எழுச்சிக்கு தமிழ்நாட்டில் பலத்த ஆதரவு பெருகுவதைக் கண்ட பிரிட்டிஸ் ஆட்சி இந்தியப் பத்திரிகைக்கு தடை விதித்து அவரை கைது செய்து சிறையிலும் அடைத்தது.அது மட்டுமல்லாமல் விடுதலைப் போராட்டக்காலத்தில் தேசியவுணர்வுள்ள பல்வேறு கவிதைகளைப் படைத்து மக்களை ஒருங்கிணைத்த காரணத்தால் பாரதி தேசிய கவியாக அனைவராலும் போற்றப்பட்டார்.

1907 ஆண்டு காலப்பகுதியில் பழுத்த மிதவாதி வி.கிருஸ்னசாமி அய்யர் பாரதியின் தேசிய கீதங்களில் மோகித்துப்போகிறார். “சுதேச கீதங்கள்” என்ற தலைப்பில் மூன்று பாடல்கள் கொண்ட நாலுபக்கப் பிரசுரம் நிறைய வெளியிட்டு இலவசமாய் விநியோகிக்கிறார்.1908 சென்னை தீவிரவாதிகள் கோட்டை “சுயராஜ்யதினம்” சென்னையில் பாரதியாலும்துத்துக்குடியில் வ.உ.சி. சுப்பிரமணிய சிவாவினாலும்இசுதேசி பத்மநாபய்யங்கார் முதலியோராலும் கொண்டாடப்படுகிறது. 

1908 சுதேச கீதங்கள் என்ற கவிதைத் தொகுதியை பாரதி வெளியிடுகிறார்.இது பாரதி வெளியீட்ட முதல்லாகவுள்ளது.1908 -1910 இந்தியா வாரப்பத்திரிகை புதுவை வந்து பிரேஞ்சிந்திய எல்லைக்குள்ளிருந்து பிரி;ட்டிஸ் அரசாங்கத்தின் மீது நெருப்பு மழை பொழிகிறது. பத்திரிகையின் செல்வாக்கு அதிகரிப்பது கண்டு அது பிரிட்டிஸ் இந்தியவாரப்பத்திரிகை நுழையாத படி பிரிட்டிஸ் சர்க்கார் தடுக்கின்றனர்.

இந்தியா வாரப்பத்திரிகைநின்று போகிறது.1909 ஜன்மயுமி என்ற பாரதியின் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுதி வெளியீடப்படுகிறது.1910 இல் “விஜயா”இ“தினசரி”, “சூர்யோதயம்”இ“வாரப்பதிப்பு பால பாரதா”,“ஆங்கில வாரப்பதிப்பு கர்மயோகி”  மாதப்பதிப்பு  - யாவும் நின்று போகின்றன. 1910 ஏப்ரலில் பாரதி ஏற்பாடு செய்ய அரவிந்தர் புதுவை வருகிறார்.வேதநூல் ஆராய்ச்சி நடைபெறுகிறது.1910 நவம்பர் இல் கனவு என்ற ஸ்வசரிதை முதலிய பாடல் அடங்கிய மாதா மணிவாசகம் வெளியீடப்படுகிறது.அதற்குவ.வே.சு.அய்யர் வருகை தருகிறார்.1912 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் பாரதிக்கு உழைப்பு மிக்க வருடமாக அமைகிறது.கீதையை தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு செய்தார். “கண்ணன் பாட்டு”,“குயில்’;,“பாஞ்சாலி சபதம்”,“புதிய ஆத்திசூடி” போன்ற புகழ்பெற்ற காவியங்கள் பாரதியாரால் எழுதப்பெறுகின்றன.இக்காலப்பகுதியிலேயே பாஞ்சாலி சபதம் முதல் பாகம் பிரசுரமாகின்றது.

1913-1914 காலப்பகுதியில் “சின்னச்சங்கரன் கதை” கையெழுத்துப்பிரதி மறைந்து போகிறது.சுப்பிரமணிய சிவத்தின் “ஞாபனபாநு” பத்திரிகைக்கு பாரதியார் செய்திகள் அளிக்கின்றார்.தென் ஆபிரிக்கா தேடலில் “மாதா மணிவாசகம்”Áல் பிரசுரமாகின்றது. இக்காலப்பகுதியில் முதல் மகாயுத்த ஆரம்பமானதால் புதுவையில் தேசபக்தர்களின் தொல்லைகள் அதிகரிக்கின்றது.1917 இல் “கண்ணன் பாட்டு” முதல் பதிப்பு பரலி சு.நெல்லையப்பர் அவர்களால் வெளியிடப்படுகிறது.1918 இல் புதுவை வாசம் சலித்துப் போய் புதுவையை விட்டு நவம்பர் 20 ந் தேதி பாரதி வெளியேறுகின்றார்.கடÂர் அருகே கைது செய்யப்பட்டு ரிமாண்டில் 34 நாள் முடிவில் வழக்கில்லையென விடுதலையாகுகின்றார்.நேரே மனைவியின் ஊர் கடயத்துக்கு செல்கிறார்.

1918 தொடக்கம் 1920 காலப்பகுதியில் கடயம் வாசம் செய்கிறார். திருவானந்தபுரம்இஎட்டயபுரம்இகாரைக்குடிஇகானாடுகாத்தான் போன்ற ஊர்களுக்கு சென்று வருகிறார். 1919 இல் சென்னைக்கு விஜயம் செய்து ராஜாஜி வீட்டில் காந்திஜியை சந்திக்கின்றார்.1920 டிசம்பர் இல் சென்னையில் “சுதேசமித்திரனில்” மீண்டும் உதவி ஆசிரியர் வேலை செய்கிறார்.“சுதேசமித்திரனில்” ஏ.ரங்கசாமி அய்யங்கார் பொறுப்பாசிரியராக பணிபுரிகிறார்.இந்தக் காலத்தில் பாரதி கட்டுரைகள் நிறைய எழுதுகிறார்.

1921 யுலை-ஆகஸ்ட் இல் திருவல்லிக்கேணியிலுள்ள பார்த்தசாரதி கோயிலுக்குச் சென்றபோது எதிர்பாராதவிதமாக அந்த கோயில் யானை பாரதியை Àக்கியெறிந்ததால் பலத்த காயமுற்று நோய்வாய்ப்பட்டதோடு அதிர்ச்சியால் நோயுறுகிறார்.1921 செப்டெம்பர் இல் அதிர்ச்சியால் ஏற்பட்ட நோயிலிருந்து குணமடைந்தாலும் வயிற்றுக்கடுப்பு நோய் பாரதியை பீடிக்கிறது.1921 செப்டம்பர் இல் நோய்க் கடுமையினால் மருந்துண்ண மறுப்பதோடு 1921 செப்டம்பர் 12 நள்ளிரவு தாண்டி காலை சுமாh 1.30 மணி;யளவில் நோயின் கடுமையினால் இவ்வுலக வாழ்விலிருந்து விடுதலை பெற்றார்.மறைவாகும் போது பாரதிக்கு வயது 39 நிறைவு பெறவில்லை.

பாரதியார் பிறந்ததில் இருந்து மரணவாயிலை அடைந்தது வரையிலான காலப்பகுதிக்குள் நிகழ்ந்ததான ஒவ்வொரு சம்பவங்களையும் பருந்துப் பார்வை போல வெகு சுருக்கமாக பார்க்க முடிந்தது.

மக்கள் சமுதாயத்தைப் பற்றி மகாகவி பாரதி சிந்தனைகள் பல செய்து அவர் தம் சீரிய கருத்துக்களை உரைநடை வடிவில் அரிய பல கட்டுரைச் செல்வங்களாக வழங்கியுள்ளார்.பாரதியின் உரைநடை மிக வலிமையானது மக்களை சிந்திக்க Àண்டவல்லது.மக்கள் நலம் பெறஇநாடு நலம் பெற அவர் சி;ந்தித்த சிந்தனைகளும் அவர் வழங்கிய அறிவுரைகளும் என்றும் போற்றிப் பார்க்கவல்லது.சொல்லிலே உணர்வும் நடையிலே எளிமையும் சிந்தனையிலே தெளிவும் கருத்திலே செறிவும் தரக்கூடிய அற்புதமான உரைநடைச் செல்வமான பாரதியின் கட்டுரைகளை என்றும் படித்தாலும் சலிக்கவே சலிக்காது. 

பாரதியாரின் கட்டுரைகளை பொதுவாக மூன்று பிரிவாக வகைப்படுத்தலாம்.அவற்றுள் தத்துவம்இகலைகள்இசமூகம் சார்ந்தததாக அமைவதுடன், அக்கட்டுரைகள் யாவும் நாம் படித்து பயன்பெறுவதற்காகவே எழுதப்பட்டுள்ளன என்று பாரதியாரே கூறியுள்ளார் என்பதை மனங்கொள்ளல் வேண்டும்.

பாரதியாரின் தத்துவம் சார்ந்த கட்டுரைகளுள் யாரைத் தொழுவதுஇசக்தி தர்மம்இமஹாலக்மி,உண்மை,புராணங்கள்சிதம்பரம்அமிர்தம் தேடுதல்,மூடபக்தி,நம்பிக்கை,தைரியம்,வாசக ஞானம்  ஜன வகுப்பு,ஏசு கிறிஸ்துவின் வார்த்தை, இஸ்லாம் மார்க்கத்தின் மகிமை,சிதம்பரம்,உண்மை,அடங்கி நட,உயிரின் ஒலி,புனர்ஜன்மம்,உலக வாழ்க்கையின் பயன்,உழைப்பு, கொள்கைக்கும் செய்கைக்கும் உள்ள Àரம் போன்றவை முக்கியமான கட்டுரைகளாகவுள்ளன.

கலைகள் சார்ந்த கட்டுரைகளுள் தமிழருக்கு தியானங்களும் மந்திரங்களும், சிடுக்குருவி இசந்திரத்தீவு,நெல்லிக்காய்க்கதை,இந்துக்களின்சிறப்பு,ராகவசாஸ்திரியின் கதை,ரத்தனமாலை,தமிழரின்நிலை,Áலாசிரியர் பாடு பஞ்சாங்கம்,அபிநயம்,மாதர்,பெண்,முகமதிய ஸ்திரிகளின் நிலைமை,தமிழ்நாட்டின் விழிப்பு,பதிவிரதை,பெண் விடுதலைக்கு தமிழ்ப் பெண்கள் செய்யத்தக்கது யாது?,தமிழ்நாட்டு நாகரிகம்,பெண் விடுதலை,தென் ஆபிரிக்காவின் பெண் விடுதலை,திருவிளக்கு,தமிழ்நாட்டு மாதருக்கு போன்றவை பயனுறுதியுடைய முதன்மையான கட்டுரைகளாக விளங்குகின்றன.
சமூகம் சார்ந்த கட்டுரைகளுள் குணமது கைவிடேல்,தேசீயக்கல்வி,ஆசாரத் திருத்த மகாசபை, நாற்குலம், பறையர், பஞ்சமர், ஜாதிக் குழப்பம்,ஜாதிபேத விநோதங்கள்,பிராமணன்யார்?

மதிப்பு,வருங்காலம்,தொழிலாளர்,உடம்பு,பழையஉலகம்,விசாரணை,அனத்தசக்தி, ஓநாயும் வீட்டுநாயும்,ஸ்வர்ண குமாரி வீரத்தாய்மார்கள் போன்ற ஒவ்வொரு கட்டுரைகளும் முக்கியமானதும் முதன்மையானதுமான கட்டுரைகளாக அமைகின்றன.
மீசைக் கவிஞன் என்றும் முண்டாசு கவிஞன் என்றும் தமிழ் இலக்கிய உலகம் போற்றும் பாரதியார் தமிழ் மொழியின் மீது பற்றுடையவராக திகழ்ந்தார். பாரதி தமிழ்க்கவிதையிலும் உரைநடையிலும் சிறப்பான புலமை கொண்டு நவீன தமிழ்க் கவிதைக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தார்.தமிழ், தமிழர் நலன் ,இந்திய விடுதலை, பெண் விடுதலை,சாதி மறுப்பு, பல்வேறு சமயங்கள் போன்றவை பற்றி கவிதைகளும் கட்டுரைகளும் எழுதியுள்ளார்.தம் எழுத்துக்கள் மூலமாக மக்கள் மனதில் விடுதலையுணர்வை ஊட்டியவராவார்.இந்திய வரலாற்றின் திருப்பங்கள் நிறைந்த காலகட்டத்தில் வாழ்ந்தவராவார்.

இயன்ற வரை தமிழே பேசுவேன்இதமிழே எழுதுவேன்இசிந்தனை செய்வது தமிழிலே செய்வேன்.எப்போதும் பராசக்தி… முழு உலகின் முதற்பொருள் - அதனையே தியானஞ் செய்து கொண்டிருக்க முயல்வேன்.அதனைக் குறித்தே ஓயாமல் எழுதிக் கொண்டிருக்க முயல்வேன்.

பொழுது வீணே கழிய இடங்கொடேன்.லௌகீக காரியங்களை ஊக்கத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அவை தோன்றும் பொழுதே பிழையறச் செய்து முடிக்கப் பழகுவேன்.

உடலை நல்ல காற்றாலும் இயன்றவரை சலிப்பதாலும் ய்மையுறச் செய்வேன்.
மறைத்தும் தற்புகழ்ச்சி பாராட்டுதல் விரும்பேன்.மூடரின் உள்ளத்தில் என்னைப் பற்றி பொய் உண்டாக இடங்கொடேன்.
சர்வ சக்தியுடைய பரம்பொருளைத் தியானத்தால் என்னுள்ளே புகச்செய்து எனது தொழில்கள் எல்லாம் தேவர்களின் தொழில் போல் இயலுமாறு சூழ்வேன்.

பொய்மை,ரட்டுறமொழிதல் ,நயவஞ்சனை, நடிப்பு இவற்றால் பொருளீட்டிய பிழைத்தல் நாய் பொழைப்பென்று கொள்வேன்.
இடையறாத தொழில் புரிந்து இவ்வுலக பெருமைகள் பெற முயல்வேன்.இல்லாவிடின் விதிவசமென்று மகிழ்ச்சியோடிருப்பேன்.
எப்போதும் மலர்ந்தமுகம் இனிய சொல் தெளிந்த சித்தம் இவற்றோடிருப்பேன்.

இவையெல்லாம் பாரதியாரின் உறுதி மொழிகளாக அமைகின்றன.பாரதியாரின் உறுதி மொழிகளை எம் வாழ்வில் நாமும் பின்பற்றி ஒழுகுவோமானால் நாம் அனைவரும் மகான்களாகஇமேதைகளாகஇமகாத்மாக்களாக திகழலாம்.பாரதியாரின் உறுதி மொழிகள் யாவும் எமக்காக கூறப்பட்டவையே என்பதை நாம் மறந்துவிடலாகாது.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தையே பாரதப்போராகவும் பாஞ்சாலியை பாரத தேவியாகவும் உருவகப்படுத்தி படைத்த படைப்புதான் பாரதியாரின் பாஞ்சாலி சபதம்.அழகிய இலக்கிய நயத்தையும் மிக அழகான கவிநயத்தையும் கொண்ட தமிழின் அழியாக் காவியமாக பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதம் விளங்குகின்றது.பாரதி அவர்கள் பழந்தமிழ்க் காவியங்களின் மீது தனி ஈடுபாடு கொண்டவராவார்.பாட்டுக்கொரு புலவனான பாரதி பாடல்களின் இலக்கணக் கட்டுக்களைத் தகர்த்தெரிந்தவராவார்.இலக்கணச் சட்டங்களை தகர்த்தெரிந்த பாரதி புதுக்கவிதை எனப் புகழப்படும் எளியவரும் கேட்டுணரும் வசனகவிதையைத் தந்தவராவார்.கேலிச்சித்திரம் எனப்படும் வரையும் முறையை தமிழுக்கு முதலில் தந்த பெருமை பாரதியையே சாரும்.பெண்களின் கல்வியறிவுக்காக சட்டங்களைச் செய்திடவும் கனவு கண்ட பாரதி சாதம் படைக்க மட்டுமல்லாது தெய்வச் சாதி படைக்கவும் பெண்கள் தகுதியுடையவர்கள் என்று கண்டார்.

எட்டயபுரத்திலும் சென்னையிலுள்ள திருவல்லிக்கேணியிலும் பாரதியார் வாழ்ந்த இடத்தை பாரதியாரின் நினைவு இல்லமாக தமிழ்நாடு அரசு மாற்றி இன்று வரை பொது மக்களின் பார்வைக்காக பராமரித்து வருகிறது.இவர் பிறந்த எட்டயபுரத்தில் பாரதியின் நினைவாக மணிமண்டபம் அமைக்கப்பட்டு பாரதியாருடைய திருவுருவச்சிலையும் வைக்கப்பட்டுள்ளது.பாரதியின் வாழ்க்கை வரலாறு தொடர்பான புகைப்படக் கண்காட்சியும் இவருடைய திருவுருவச்சிலையும் இவரின் நினைவை போற்றும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
குயில் பாட்டுஇகண்ணன் பாட்டுஇசுயசரிதைஇதேசிய கீதங்கள்,பாரதி அறுபத்தாறு ,ஞானப்பாடல்கள்,தோத்திரப் பாடல்கள்,விடுதலைப் பாடல்கள்,விநாயகர் நான்மணிமாலை,பாரதியார் பகவத் கீதை(பேருரை), பதஞ்சலியோக சூத்திரம் ,நவதந்திரக் கதைகள் ,உத்தம வாழ்க்கை,சுதந்திரச் சங்கு,ஹிந்து தர்மம்(காந்தி உபதேசங்கள்),சின்னஞ்சிறு கிளியே,ஞான ரதம் ,பகவத் கீதை, சந்திரிகையின் கதை பாஞ்சாலி சபதம்இ புதிய ஆத்திசூடி இபொன் வால் நரி இஆறில் ஒரு பங்கு என்பன பாரதியாரின் படைப்புகளாகவுள்ளன.
கவிதை எழுதுபவன் கவியன்று.கவிதையே வாழ்க்கையாக உடையோன் வாழ்க்கையே கவிதையாகச் செய்தோன்  அவனே கவிபாரதி

பாரதியார் இறந்த தினம் - 1921 செப்டம்பர் 12
பாரதியார் பிறந்த தினம் - 1882 டிசம்பர் 11


பாக்கியராஜா மோகனதாஸ்(நுண்கலைமாணி)
துறைநீலாவணை









16.11.16- மனித சமூதாயத்தை பேசும் படைப்புகள்-  மு.சாடாட்சரன்..

posted Nov 15, 2016, 5:23 PM by Habithas Nadaraja

திரு.திருமதி முருகேசு கனகம்மா தம்பதியினரின் புதல்வாரன சாடாட்சரன்(1940.05.06) கல்முனையை பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர்.1959 இல் சுதந்திரன் பத்திரிகையில் வெளியான பாரதி யார் ? எனும் கவிதையுடன் தனது கவிதைப் பயணத்தை ஆரம்பித்து 1960 களில் கவிஞர் நீலாவணன்,மருதூர்க்கொத்தன்,நூஃமான் ஆகியோரோடு கைகோர்த்து கல்முனைப் பிரதேச தழிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு பெரும் தொண்டாற்றியுள்ளார்

ஈழத்து நவீன கவிதை முன்னோடிகளுள் முக்கியமானவரும் தம்மைத் தொடர்ந்து வந்த கவிஞர் குழாத்தினை இனங்கண்டு ஊக்கப்படுத்திய கவிஞர் நீலாவணனின் பண்ணையிலே உருவானவரே கவிஞர் மு.சாடாட்சரன் ஆவார்.கிழக்கிலங்கை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் 1960 களில் இருந்து எழுத்தாளராகவும்,கவிஞராகவும்,சிறுகதையாசிரியராகவும் அறியப்படுகிறார்.பாதை புதிது எனும் கவிதைத் தொகுதியையும் மேட்டுநிலம் எனும் சிறுகதைத் தொகுதியையும் நூலுருவாக்கியுள்ளார் என்றால் மிகையாகாது.

அறுபதுகளிலேகவிதை உலகில் பிரவேசித்த மு.சாடாட்சரன் 1970 கள் வரை எழுதியவற்றுள் பாதை புதிது எனும் தொகுப்பில் உள்ள எழுபது கவிதைகளுள் ஏறத்தாழ பதினைந்து கவிதைகள் நீலாவணனின் கவிதைகள் போன்றே இயற்கை,மனித உறவுகள்,சமூகப் பிரச்சினைகள் சார்ந்தனவாகவுள்ளன.

நீவாவணனின் காதல் கவிதை போன்று அணிப் பிரயோகம்,சந்தம் ,ஓசைப்பாங்கு,வர்ணனை போன்றனவற்றை கொண்டிராது வெகு இயல்பான முறையிலான உணர்ச்சி வெளிப்பாடு,மொழிப் பிரயோகம் முதலானவற்றை மு.சாடாட்சரனின் காதல் கவிதைகளில் காண முடியும்.எடுத்துக் காட்டாக தூங்காதிருக்கின்றேன்,உதவி செய்க உத்தமி முதலியனவற்றைக் கூறலாம்.சமூகத்திற் காணப்படும் காதல் போலிகள்,சீதனம் சார்ந்த விடயங்களை இவரது கவிதைகளில் காண முடிந்தது.

இயற்கை சார்ந்த ஆரம்பகால கவிதைக்கு எடுத்துக் காட்டாக அரசு எனும் கவிதையையும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் சார்ந்த கவிதைகளாக வென்றிடுவோம்,மண்ணிலே சொர்க்கம் வளர போன்ற கவிதைகளைஉதாரணமாகக் குறிப்பிடலாம்.

போர்க்கால பேரினவாத  ஒடுக்குமுறைகளை,வாழ்வியல் அன்றாட-நாளாந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களை விடியும் வேளை எனும் கவிதைக்கூடாக வெளிப்படுத்துகின்றார்.

இயற்கையின் இயல்பினை மட்டுமின்றி சமகால வாழ்வியற் சூழலையும் மாற்றமுற்ற மனித நாகரீகத்தின் மாட்சியையும் வெள்ளக்காடு எனும் கவிதைக்கூடாக எடுத்துக் காட்டுகிறார். 

மிக அண்மைக்கால வாழ்வியலை வசந்தம் நிலைத்திட எனும் கவிதை பூடகமாக வெளிப்படுத்துவதாகவுள்ளது.
அகவற் பா வடிவத்தினை அதிகம் கையாண்டு உணர்ச்சி அழுத்தங்களுக்கேற்ப போச்சோசைப் பாங்கில் கவிதை யாத்த பெருமையும்மு.சாடாட்சரன் அவர்களையே சாரும்.மரபுரீதியான வெளிப்பாட்டு முறையினை மேன்மேலும் நெகிழ்வடையைச் செய்து புதுக்கவிதையை அண்மித்துச் செல்கின்ற வெளிப்பாட்டு முறையினை இவரது கவிதைகளுக்கூடாக காண முடிகின்றது.

நீலாவணன் தடம் அமைத்த பாதையில் நடை பயில தொடங்கிய அதே வேளை கால ஓட்டத்திற்கேற்ப புதிய பாதையை வடிவமைத்து சென்றிருப்பதை இவரது கவிதைகளுக்கூடாகவும் கதைகளுக்கூடாகவும் காணக்கூடியதாகவுள்ளது.

மு.சாடாட்சரனின் மேட்டுநிலம் சிறுகதைத் தொகுதியானது புரவலர் புத்தக பூங்கா வெளியீடாக 2009 இல் வெளிவந்து பலரது கவனத்தையும் ஈர்த்திருந்தது ,கிழக்கு மாகாண கல்வி பண்பாட்டலுவல்கள் அமைச்சின் இலக்கிய நூலுக்கான பரிசையும் பெற்றுள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.மேட்டு நிலம் எனும் சிறுகதைத் தொகுதியில்அழியாத ஓவியம்,பிடிப்பு,கடல் பொய்க்கிறது, பச்சமண், மேட்டுநிலம்,அழைப்பு,மாற்றம்,சுமை,ஒற்றைப் பனை,விழிப்பு,வெளிச்சம் போன்ற பதினொரு கதைகளை தரிசிக்க முடியும்.

கிராமத்து பாடசாலை ஒன்றிற்கு ஆசையோடு இடம்மாறி வந்த ஆசிரியர் ஒருவரை முதன்மைப்படுத்தி ,ஈழத்தில் எங்கோ ஒரு சிறு கிராமத்திலிருந்த பாடசாலையையும் அதனைச் சூழவுள்ள மக்கள் சிலரையும் தத்ரூபமாக படம்பிடித்துக்காட்டுகிறது.ஈழத்தில் தமிழ்க் கிராமங்களில் இப்படியும் பாடசாலைகள் இருந்தனவா என்று வியப்பை ஏற்படுத்தும் வண்ணம் மேட்டுநிலம் கதை அமைந்திருந்தது.

குழந்தைகளை முதன்மைப் பாத்திரமாக்கி அவர்களது உளவியல் அறிவையும் பேச்சு மொழியையும் புடம்போட்டுக் காட்டும் வகையில் குழந்தை உலகம் சார்ந்ததாக பச்சமண் என்ற கதை அமைந்துள்ளது.

மாட்டுவண்டிக்காரன் என்ற பாத்திரத்தின் குணாதிசயங்களை உளவியல் நோக்கிலும் உலகியல் நோக்கிலும் அணுகப்படுவதாக பிடிப்பு எனும் கதை அமைந்துள்ளது.அன்றாட குடும்ப வாழ்வினை களமாகக் கொண்டதாக ஒற்றைப் பனை எனும் கதை அமைகிறது.கடல் பொய்க்கிறது எனும் கதையின் ஊடாக புதியதொரு கிராமியப் பெண்ணை அறிமுகப்படுத்தி வாசகருக்கு வியப்பூட்டி அதிர்ச்சியளிக்க வைக்கிறார்.

சாதாரண சம்பங்கள் கூட தத்துவத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அமைந்து கிடத்தல் அதிசயந்தான் என்ற இ.முருகையனின் வரிகளுக்கு சான்று பகிர்வது போல் மு.சாடாட்சரனின் விழிப்பு சிறுகதையானது நாம் அவதானிக்கத் தவறிய வாழ்வியல் உண்மையொன்றை தரிசிக்க வைப்பதாகவுள்ளது.காதல் பற்றிய கதையாகவே அழியாத ஒவியம் எனும் கதையுள்ளது.வெளிச்சம்,சுமைகள்,அழைப்பு,மாற்றம் போன்ற சிறுகதைகள் நிதானமான வாசிப்புக்குரிய கதைகளாகவே உள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தமிழ்ச்சிறுகதையின் மூலவர்களாக பலர் இருந்தாலும் புதுமைப்பித்தனும்,கு.ப.ராஜகோபாலுமே எமது சிறுகதை இலக்கியத்துக்கு புதிய பரிமாணத்தையும் செழுமையையும் நிலை நிறுத்தி வளம் சேர்த்தனர் என்றால் மிகையாகாது.அந்த வகையில் மு.சாடாட்சரனின்மேட்டு நிலம் தொகுப்பிலுள்ள சிறுகதைகள் வெவ்வேறுபட்டனவாக அமைந்து புதிய அனுபவ உலகத்திற்கு எம்மை அழைத்துச் செல்லும் சிறுகதைகளாகவுள்ளன.ஈழத்துச் சிறுகதையுலக வரலாற்றில் தனக்கென ஒரு பாணியினையும் நிலையான இடத்தினையும் மு.சாடாட்சரனின் சிறுகதைகள் பெறுபனவாகவுள்ளன. 

பாதை புதிது எனும் கவிதையானதுசடாட்சரனின் கவிதைகளுள் மிகச்சிறந்த கவிதையாகும்.1965 இல் கி.வா.ஜகநாதன் ஆசிரியராக இருந்த கலைமகள் இதழில் வெளிவந்தது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.பாதை புதிது கவிதையின் கவி வரிகள் பின்வருமாறு அமைந்திருக்கும்.
போகின்றேன் பாதை புதிது

வழியெங்கும் வாகை மலர்கள்
வளைந்த கதிர் வயல்கள்
தாகம் அகற்றி
தனி இன்பத் தேன்கனிகள்
வேகம் ………

இக்கவிதை முழுவதையும் ஒரு குறியீடாகவே நாம் கொள்ள முடியும்.புதிய பாதை,வாகை மலர்கள்,கதிர் வயல்கள்,தேன் கனிகள்,மயிலின் துயர் தீர் நடனம் எல்லாமே குறியீடுகளாகவுள்ளன.வாகை மலர்கள் வெற்றியின் குறியீடாகவும் கதிர் வயல்கள் வளத்தின் குறியீடாகவும் ஏனையவை இன்பத்தின் குறியீடாகவும் உள்ளன.

மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் மனநிறைவுமே பாதை புதிது கவிதையின் சாரமாகவும் தனக்கென்று ஒரு புதிய பாதையை வேண்டும் யாரும் இக்கவிதையை படித்து புத்துயிர்ப்பு பெறலாம் என கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்

பாதை புதிது கவிதை தொகுப்பிலுள்ள பெரும்பாலான கவிதைகள் யதார்த்த உலகின் அநுபவப் பதிவுகளாகவுள்ளன.அதாவது தான் கடந்து வந்த பாதையில் ஏற்பட்ட வலிகளையே கவிதைகளாக படைத்துள்ளார்.குறிப்பாக சடாட்சரன் 1990 க்கு பிறகு எழுதிய கவிதைகளே நமது மனங்களை பிசைவதாகவுள்ளது.

குழந்தை முகம் காட்டி
குதூகலித்த வானம்
திடீரென கட்டிற்று
புன்னகைப் பொலிவில்லை

என்று தொடங்கும் வதந்தி எனும் கவிதையில் முதல் அடிகளிலேயே இருள் கவிழ்ந்த வாழ்வு படிமமாகிவிட்டது.தனது சூழலில் நிகழ்ந்த விடயங்களையும் குறிப்பாக போர்ச் சூழலையும் பயங்கரத்தையும் துயரத்தையும் இக்கவிதையின் ஊடாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

1960 களில் உபாயம் என்ன,பற்றுக்கோல் தாhராயோ,வாராயோ நெடு ரெயிலே,வாழ்க்கை இனிக்கிறது,தூங்காதிருக்கிறேன்,உதவி செய்க உத்தமி என்பன ஆரம்ப காலக் கவிதைகளாகவுள்ளன.காதலில் உழலும் மென் உணர்வின் வலி இக்கவிதைகளுக்கூடாக புலப்படுகின்றது.

தூங்காதிருக்கிறேன் கவிதையிலிருந்து ……
காதலி உனது கருணை மழையில்
குளித்திடல் வேண்டிக்
குமைந்து கிடக்கிறேன்
ஆசைக்குரிய அரசி
உன்னுடைய மாசிலா உருவம் 
மனத்திரைக்குள்ளே வந்து
என்னை வாட்டி வருத்துதல் அறிவாய்

1970 களில் ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தில் இடதுசாரி சிந்தனை மேலோங்கி இருந்தது.இனப் பிளவும் சுரண்டலும் அற்ற ஒரு சமதர்ம சமூகத்தை கவிதையிலும் படைக்கலாயினர்.இலங்கைத் தமிழ்க் கவிஞர்களது கவிதையிலும் அதுவே பிரதான போக்காக காணப்பட்டது.சாடாட்சரனின் கறுத்த மாடுகளே, வென்றிடுவோம்,மண்ணிலே சொர்க்கம் மலர போன்ற கவிதைகள் இத்தகையதே.

கறுத்த மாடுகள் கவிதையில் கறுத்த மாடுகள் அடிமைப்பட்ட மக்களின் குறியீடாகவும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எழுச்சியின் குரலாகவும் உள்ளது.

போடியார் சுரண்டலின் சின்னமாகவும் அவரது வயற்காரன் சித்தன் சுரண்டப்படுபவனாகவும் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளான்.இனப்பிளவை மேவிய வர்க்க ஐக்கியமே சுரண்டப்படும் மக்களின் விடுதலைக்கான பாதை என்பது அன்றைய இடதுசாரி சிந்தனையின் மையக் கருத்தாக இருந்தது.

சமூகப் புன்மைகள் ஒழிந்து இன மோதலும் முரண்பாடும் மறைந்து அன்பும் இன்பமும் வளமும் நிறைந்து பொலியும் ஒரு சொர்க்கத்தை இம்மண்ணில் காண விழைபவராகவே சாடாட்சரன் இருந்துள்ளார் என்றும் அந்த மனதின் உணர்வுகள் தான் அவரது கவிதைகளாகவுள்ளன.அவை மானுடம் பாடும் கவிதைகளாகவுள்ளன.பாதை புதிது கவிதையின் தொனிதான் அவரது முழுக்கவிதைகளின் தொனியாகவுள்ளது என்பதைமு.சாடாட்சரனின்  நண்பரான எம்.ஏ.நுஃமான் குறிப்பிடுகிறார்.

ஆழக்கடலும் அழகு வயல்வெளியும் வாழத்துணை புரியும் எங்கள் வற்றாக் கிழக்கிலங்கை எங்கும் இயல்பாகவே கவிதை ஊற்றெடுத்துப் பொலியும்.அவ்விதம் என் நெஞ்சில் சுரந்து நிறைந்த கவிதைகளில் நாற்பத்திரெண்டை தெரிந்தெடுத்து பாதை புதிது எனும் நூலினுள் சேர்த்துள்ளேன் என பாதை புதிது என்னுரையில் மு.சாடாட்சரன் குறிப்பிடுகிறார்.

அரசு,வதந்திகள்,சீவியம் சிறியது,எழுதுகிறேன்,பாதை புதிது,மீண்டு வருவாயா, வீரம்,விடியும் வேளை,பேரிழப்பு.அகவிம்பம்,கடமையை மறந்தால்,கிணற்றடி வாழை,காய்மனம்,மாரி பொழியட்டும்,வெள்ளக்காடு,மண் தந்த பிள்ளை,வசந்தம் நிலைத்திட,நேசி,கறுத்த மாடுகளே, புதிய பிறப்பெடு,வென்றிடுவோம்,மண்ணிலே சொர்க்கம் மலர,தூங்காதிருக்கின்றேன்,உதவி செய்க உத்தமி,வெற்றிகள் மலியும், தவிப்பும் தேடலும்,உயிர் பிழைக்க,உபாயம் என்ன,பற்றுக்கோல் தாராயோ.வாராயோ நெடு ரெயிலே,வாழ்க்கை இனிக்கிறது, முகமூடி கிழிகிறது, கொல்லா இல்லாத தோணிகள்,வளம் சேர்ப்போம்,சிறகு முளைத்த பறவை,மடிகிறது உயிர்,ஆசிரியர் இல்லை எனில் ,காட்டுத்தீ,ஒரு மழை நாள்,சுழல்வட்டம்,பங்கமில்லாது வாழ்வோம்,ஓயாத எரிமலை போன்ற கவிதைகள் மேட்டுநிலம் எனும் கவிதைத் தொகுதியில் உள்ளடங்குகின்றது.

அழகையும் ஆவேசத்தையும் கற்பனையோடு உணர்ச்சி பூர்வமாக வெளியிடும் உன்னத வரிகளே கவிதை எனக் குறிப்பிடுகின்றார்.

நீலாவணனின் தலைமையிலான எழுத்தாளர்கள் 1960 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் கல்முனையிலிருந்து தரமான இலக்கிய சஞ்சிகையொன்று வெளிவரவேண்டும் என்று கனவு கண்டனர்.அக்கனவு 1967 இல் பாடும் மீன் சஞ்சிகை மூலமாக பலித்தது என்பதை கிழக்கிலங்கைச் சமூகமே அறியும்.

கல்முனை தமிழ் இலக்கியக் கழகத் தலைவராக சண்முகம் சிவலிங்கமும் செயலாளராக மு.சாடாட்சரனும் பத்திரிகையாசிரியராக நீலாவணனும் செயற்பட்டு கிழக்கிலங்கையிலே முதன் முதலாக பாடும்மீன் சஞ்சிகையை வெளியிட்ட பெருமை தமிழ் இலக்கியக் கழக செயற் குழு அங்கத்தவர்களையே சாரும்.

பாடும்மீன் என்ற இதழானது மாசி 1967 இல் வெளியானது.பாடுமீன் சஞ்சிகையானது பண் -01, பண் -02 எனும் இரு இதழ்களே வெளிவந்துள்ள நிலையில் நிதிப்பற்றாக்குறை போன்ற இன்னோன்னரன்ன சூழ்நிலையில் பாடும்மீன் வெளிவருவதற்கான சாத்தியப்பாடுகள் இருக்கவில்லை. “கிழக்கிலங்ககையிலே முதன் முதலாக வெளிவந்த சஞ்சிகை எனும் பரிமாணத்தை பாடும்மீன் பெறுவதாகவுள்ளது”.

பாடும்மீன் - 01 இல் வ.அ.இராசரத்தினத்தின் அவசரம் என்ற கதையும் மு.சடாட்சரனின் பிடிப்பு எனும் கதையும் சண்முகம் சிவலிங்கத்தின்(சசி)  உறவு எனும் கதையும் நீலாவணனின்(வேதாந்தன்)நெருஞ்சி முள் என்ற கதையும் உள்ளடங்குகின்றது.

மு.சாடாட்சரனின் கதைகள் பெரும்பாலும் மனித சமூதாயத்தை பேசுவதாகவுள்ளது.அதாவது வாழ்ந்த பிரதேசத்திலும் சேவையாற்றிய காலத்திலும் தான் கண்டதையும் தனக்கு தாக்கியதையும் வாழ்க்கை கற்றுக்கொடுத்தவற்றையுமே கதையாகவும் கவிதையாகவும் படைத்துள்ளார்.

சிறந்த மரபுக் கவிதைகளையும் தரமான புதுக் கவிதைகளையும் எழுதியுள்ள மு.சாடாட்சரன் அவர்கள் நாடகஆக்கம், நடிப்பு, மேடைப்பேச்சு,சஞ்சிகை வெளியீடு எனப் பன்முக ஆற்றல் கொண்டு விளங்கினார் என்றால் மிகையாகாது.நீலாவணனின் மழைக்கை, மணக்கண்,சிலம்பு போன்ற பா நாடகங்களில் நடித்துமுள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இலங்கை அரசின் கலாபூஸண விருது,அரச சாகித்திய விருது,கிழக்கு மாகாண பண்பாட்டலுவல்கள் திணைக்கள விருது,கொடகே சாஹித்ய விருது போன்ற பல விருதுகளை தன்வயப்படுத்தியுள்ளார்.

தன் கவிதைகளோடு அனைவரும் மகிழ்ந்து வாழ்கின்ற ஒரு புத்துலகை ஆக்க முனைந்து வரும் மு.சாடாட்சரனின் ஆயுட்கால கவிதைப் பணியைப் பாராட்டி,கம்பன் புகழ் விருதாளர் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான்(தமிழ்நாடு) அவர்களால் நிறுவப்பட்ட “மகரந்தச சிறகு விருதினை”2016.03.24 அன்று கொழும்பு கம்பன் கழக பெருந்தலைவர் நீதியரசர் மாண்புமிகு ஜெ.விஸ்வநாதன் அவர்களால் வழங்கிக் கௌரவிக்கப்பட்டார்என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் கவிஞர்களை உயிருடன் இருக்கும் போது போற்றுவதும் பாராட்டுவதும்,அவர்களது கலையிலக்கிய வாழ்வுக்கு நாம் கொடுக்கும் உள ஆறுதலாகும்.


பாக்கியராஜா மோகனதாஸ்(நுண்கலைமாணி)
துறைநீலாவணை
































03.11.16- முத்தமிழ் வித்தகரும் உலகின் முதல் தமிழ் பேராசிரியரும்..

posted Nov 2, 2016, 6:46 PM by Habithas Nadaraja

•தமிழகத்திலும்ஈழத்திலும் தலைசிறந்த முத்தமிழ் வித்தகராய்த் திகழ்ந்து தவவாழ்வு மேற்க்கொண்டு தமிழ்மொழிக்கு அருந்தொண்டாற்றியவர் சுவாமி விபுலானந்த அடிகள்(1892.03.27 – 1947.07.19).மீன் பாடும் தேன்நாடெனப் போற்றப்படும் கிழக்கிலங்கையில் மட்டக்களப்பின் அருகேயுள்ள காரைதீவு எனும் பழம்பதியினிலே தந்தையார் சாமித்தம்பி தாயார் கண்ணம்மையார் ஆகியோர்களுக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.இவருக்கு பெற்றோர் இட்ட இளமைப் பெயராக மயில்வாகனம் அமைய சுவாமியின் துறவு வாழ்க்கையின் பின் பெற்ற பெயராக விபுலானந்த அடிகள் எனும் பெயர் அமைகிறது.

•சுவாமி விபுலானந்தர் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியராவதோடு மதுரைத் தமிழ்ச் சங்க தமிழ்ப் பண்டிதராகவும் விஞ்ஞானக்கலைமாணி(B.Sc)விஞ்ஞான டிப்ளோமா பட்டதாரியாகவும் சிறந்த கலைஞர்,ஆராய்ச்சியாளராகவும் சிறந்த விஞ்ஞான ஆசிரியராகவும் கல்லூரி அதிபராகவும், பல்துறைக் கல்வியியலாளராகவும் பல துறைகளிலும் கடமையாற்றிய பெருமையும் உயர்திரு விபுலானந்த அடிகளையே சாரும்.

•ஆறுமுகநாவலர் வட இலங்கையில் தோன்றி யாழ்ப்பாணத்திற் கல்வி நிலையங்களை அமைத்து அவற்றின் மூலமாக சைவமும் தமிழும் தழைத்தோங்க செய்தமை போன்று கிழக்கிலங்கையில் அதற்கு சமாந்தரமான பணிகளை சுவாமி விபுலானந்தர் செய்துள்ளார் என்பதை யாவரும் அறிவர் என்பதோடு அதற்கான எடுத்துக்காட்டுகள் பலவுமுள்ளன.

•சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார் தோன்றிய காலம் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி வீறு கொண்டிருந்த காலமாகும்.ஆங்கிலேயர் ஆட்சி வீறு கொண்டிருந்த காலத்தில் எம் மண்ணின் சமயம்இகலாசாரம்இகல்விஇபண்பாடு போன்றவற்றை மேலைநாட்டு மோகத்தில் இருந்து அழிந்தொழியாது அவற்றை பாதுகாத்து புத்துயிரளித்த ஈழத்துத் தேசிய வீரர்களுள் அடிகளாரும் குறிப்பிடத்தக்கவராவார்.

•சுவாமி விபுலானந்த அடிகள் தமிழ்நாடு சென்று கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கம்,மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கம்,கலைச்சொல் ஆராய்ச்சி கழகம் என்பன நடாத்திய விழாக்களிலே பல தலைமையுரைகளை ஆற்றியுள்ளார்.அவைகளெல்லாம் சிறந்த ஆராய்ச்சியுரைகளாக விளங்குகின்றன.

•யாழ் நூல் எனும் இசைத்தமிழ் ஆராய்ச்சி நூலையும் மதங்கசூளாமணி என்னும் நாடகத் தமிழ் நூலையும் இயற்றிய சுவாமி விபுலானந்த அடிகள் பல செய்யுள் நூல்களையும் மொழிபெயர்ப்பு நூல்களையும் படைத்தளித்துள்ளார்.கணேசபஞ்சதோத்திர பஞ்சகம்,கதிரையம்பதி மாணிக்கப்பிள்ளையார் இரட்டை மணிமாலை,சுப்பிரமணிய சுவாமிகள் இரட்டை மணிமாலை,குமார வேணவமணி மாலை போன்றன சுவாமிகள் இயற்றிய செய்யுள் நூல்களாகவமைகின்றன.

•சுவாமி விவேகானந்தர் சம்பாணைகள்,விவேகானந்த ஞானதீபம், கருமயோகம்,ஞானயோகம்,நம்மவர் நாட்டு ஞான வாழ்க்கை என்பன சுவாமி விபுலானந்தரின் மொழிபெயர்ப்பு நூல்களாக அமைகின்றன.இவற்றை விட ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பல கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார்.

விபுலானந்தரின் கட்டுரைகளின் மொழியழகும் நடையழகும் சங்க இலக்கியங்களிலே பழகியோரால் பெரும்பாலும் பேசப்பட்டும் எழுதப்பட்டும் வந்த மொழிநடையையே காணக்கூடியதாகவுள்ளது.சுவாமி விபுலானந்தரின் கட்டுரை எழுத்துக்களிலும் நூல்களிலும் பொதுவாக மொழியழகையும் நடையழகையும் எளிமையையும் இனிமையையும் வெகுவாகக் காணலாம்.

•இலக்கியக்கட்டுரைகளிலும் வரலாற்றுக்கட்டுரைகளிலும் பொதுத் தன்மை தனித் தன்மைகளைக் காட்டும் அடிகளாரின் ஆராய்ச்சி இயல்பு அவரின் கட்டுரையின் வாயிலாக அவதானிக்கத்தக்கதாகவுள்ளது.

•தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் போற்றுகின்ற யாழ்நூல் என்னும் பொக்கிசத்தைத் தரணிக்குத் தந்த முத்தமிழ் வித்தகர் சுவாமி விபுலானந்தர் பெருமைக்குரியவராக விளங்குகின்றார்.தமிழ் ஆய்வின் இக்கால(சமகாலம்) விரிவுக்கு வேண்டிய வித்துக்களை விபுலானந்தருடைய புலமை ஈடுபாடுகளிலேயே காணமுடிகின்றது.குறிப்பாக தமிழ் இலக்கியத்திடே வருகின்ற சிந்தனை மரபு பற்றிய ஒரு சிரத்தை விபுலானந்தரிடத்து வெளிப்பட்டுள்ளது.இயற்கை அறிவியல் நோக்கு முறையினை உள்வாங்கிய ஒரு பயில்வாளர் என்கின்ற வகையிலும் அதே வேளை ஆத்மார்த்த அழகியல் துறைகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர் என்ற வகையிலும் தமிழ்ப் பண்பாடு பற்றிய பல விடயங்களையும் பன்முகப் படம் பார்க்கும் ஆற்றலுடையவராக விளங்குகின்றார் என்று பேராசிரியர் கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றார்.

முத்தமிழ் வித்தகர் எனத் தமிழ் உலகம் வானளாவப் போற்றும் வகையில் சுவாமி விபுலானந்தரின் இலக்கிய ஆளுமை ஆழ்ந்தும் விரிந்தும் காணப்பட்டது உண்மையே.ஆனால் அந்த இலக்கியப் பணிகளுக்கு மத்தியிலும் சமூகத் தொண்டிற்கு அதுவும் குறிப்பாக கல்வித் தொண்டிற்கு அவர் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டதும் அதே அளவிற்குப் பாராட்டத்தக்க விடயமே.இலக்கியப் பணியும் சமூகப் பணியும் அவரது ஆளுமையின் இரு மிகப் பெரிய பரிமாணங்கள் எனலாம்.சுவாமிகளின் கல்விச் சிந்தனைகள் மற்றும் கல்வித் தொண்டினைக் குறித்து நாம் பெருமை கொள்ள முடியும் என்று சுவாமி ஆத்மகனாநந்த இயம்பியுள்ளார்.

•தமக்கென வாழாப் பிறர்குரியவராக வாழ்ந்தவர் சுவாமி விபுலானந்தர்.தாம் பெற்ற கற்ற கல்வியறிவைப் பிறருக்கு ஈந்து இன்பம் கண்டவர்.தனது ஊர் தனது நாடு தான் வாழ்ந்த உலகு ஆகியவற்றில் தம் குறுகிய வாழ்நாள் காலத்தில் அறிவு ஒளி பரப்பி உலக மக்களை குறிப்பாக தமிழ் மக்களை தமது கல்விநெறி கல்வித் தொண்டுகளால் ஒரு புதிய தேசிய நோக்கில் வாழ வைக்க முயன்ற துறவி விபுலானந்த அடிகள். இருபதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய கல்வியறிஞர்களில் தேசிய பெருந்தலைவர்களின் வரிசையில் அடிகளும் ஒரு சிறந்த இடத்தைப் பெற்றுள்ளார் என்றால் மிகையாகாது. 

•பன்னெடுங்கால ஆராய்ச்சியின் விளைவாக அடிகள் ஆக்கியளித்திருந்த யாழ்நூல்  அரும்பெரும் பொக்கிசமாகும்.தமது புலமை வழி நின்று பண்டைத் தமிழரின் இசைக்கருவிகளைத் துருவித் துருவியாராய்ந்து பண்டைய யாழின் வரலாறு, அமைப்பு முறை போன்ற அரிய விடயங்களையெல்லாம் திரட்டித் தொகுத்துத் தம் ஆராய்ச்சி முடிபுகளை யாழ்நூல் வாயிலாக வெளியிட்டார்.

•யாழ்நூல் கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்க ஆதரவில் 1947 ஆம் ஆண்டு ஆனித் திங்கள் 20 ஆம் நாளில் திருக்கொள்ளம் புத்Àரில் மற்றாஸ் மாநில கல்வி மந்திரி அவிநாசலிங்கம் செட்டியார் அவர்களின் தலைமையில் சங்ககால சம்பிரதாயங்களுக்கு ஒப்பாக அறிஞர் பேரவையில் மிகச் சிறப்பான முறையில் அரங்கேற்றப்பட்டது.தேவார இசைத்திரட்டும் இசை நாடக சூத்திரங்களும் புறவுறுப்பாக அமைந்த யாழ்நூல் பாயிரவியல் முதலாக ஒழிபியலீறாக ஏழு இயல்களையுடையது.சிலப்பதிகாரத்தில் அரங்கேற்றுகாதையில் யாழாசிரியன் அமைதி கூறும் இருபத்தைந்து அடிகளுக்கு இயைந்ததொரு விரிவுரையாக இந்நூல் அமைந்துள்ளது.வழக்கொழிந்து போன இசைநூல் இலக்கணத்தையும் முளரியாழ், ஆயிர நரம்பு யாழ் போன்ற வழக்கொழிந்த யாழ்களையும் யாழ்நூல் கூறுவதாகவுள்ளது.தேவாரப் பதிகங்கள் முழுமைக்கும் யாப்பமைதி,கட்டளையமதி,சுவையமதி என்பவற்றைத் தந்து ஆயிரம் ஆண்டுகளாக மறைந்து கிடந்த கலைச்செல்வத்தை மீண்டும் நாம் பெறுவதற்கு யாழ்நூல் உதவுவதாகவுள்ளது. யாழ்நூலின் இரண்டாம் அதிகாரமாகிய யாழ் உறுப்பியற் பகுதியில் வில்யாழ் அமைப்பு,இசைக்கூட்டு முறை என்பவற்றை ஆராய்வதாகவுள்ளது.

•ஒருகால் தமிழர்கள் பலவகைக் கலைகளும் உடையவராய் உலகத்தின் பல பாகங்களிலும் வாழ்ந்து வணிகத்தில் மேம்பாடுற்று விளங்கியதோடு பல நாடுகளிலும் சென்று குடியேறியவர்கள் என்னும் வரலாறுகளை நூல் வடிவில் வெளிவரச்செய்ய வேண்டும்.இங்ஙனம் செய்யாவிடில் நமது வரலாறு பிறநாட்டவர்களுக்குத் தெரியாமற் போய்விட அது அழிந்து விடுகிறது.பழைய காலத்திலே தமிழ் அடைந்திருந்த சிறப்பை எதிர்காலத்தவர்களும் அறிய வைப்பதற்கும் மற்றைய நாட்டவர் அறிவதற்குமாக வரலாற்று நூல்களை எழுதுவது பிரதான பணியாக அமைகிறது.இயல், இசை, நாடகம் என்னும் முத்தமிழும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்டனவாகையால் ஒவ்வொன்றில் வல்லோர் மற்றையவற்றையும் அறிவதோடு தமிழறிவு பெற்றவர்களே தமிழ்த் தொண்டு செய்தற்கு உரியவர்கள் என்ற செய்தியை இயலிசை நாடகம் என்ற இலக்கிய கட்டுரை ஊடாகவும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

•தமிழ் மக்கள் கலைமகளாகிய சரஸ்வதியை வாணி என அழைப்பர்.அதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு ஆங்கில இலக்கியங்களுக்கு ஆங்கிலவாணி என நாமமிட்டு ஆங்கிலக் கவிஞர்களாகிய சேக்ஸ்பியர், மில்றன், கீத்ஸ், ஏழைகள் கவிஞரான n~ல்லி, தெனிசன்,  றெபேட் பிறெளணிங் என்பவர்களது Áல்களாகிய êலியர் சீசர், பறடைஸ் லொஸ்ற் எண்டிமியோன் கட்டுநீங்கிய பிரமதேயன் கையறுநிலைச் செய்யுள் த றிங் அன் த புக் என்னும் காப்பியங்களின் வரலாறுகளையும் ஆங்கிலப் புலவர்களையும் ஆங்கில இலக்கியங்களையும் அறிமுகஞ் செய்;து அவ்விலக்கியங்களிலிருந்து சில சுவையான செய்யுட் பகுதிகளைத் தமிழிலே செய்யுளாக மொழிபெயர்த்து யாத்து ஆங்கில இலக்கியங்களை அறியாதவர்கள் ஆங்கில இலக்கிய நயத்தைச் சுவைக்க செய்துள்ளார்.இக்கட்டுரை ஒப்பியற் கல்வித் துறைக்கு வழிகாட்டியாக அமைந்துள்ளது.

பேராசிரியர் க.கணபதிப்பிள்ளையின் நாநாடகத்தை மையமாகக் கொண்டு ஈழத்துத் வழக்குத் தமிழ் ஆராயப்படுகிறது.தமிழ் மொழி ஒலியியல் பற்றி ஆராய்கிறது.மட்டக்களப்பு யாழ்ப்பாண வழக்கு மொழி பற்றிய ஆராய்ச்சி நாநாடக நூலில் வரும் கொடுந்தமிழ் வழக்கு அறÁல் பொருÁல் இன்பÁல் வீட்டுநூல் என்பன செந்தமிழில் ஆக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியம் என்பவற்றை சோழ மண்டலத்துத் தமிழும் ஈழ மண்டலத்துத் தமிழும் எனும் கட்டுரையின் வாயிலாக தமிழ்மொழியின் ஒழிபியல் பற்றி ஆராய்வதாகவுள்ளது.

•கடல்வாய்ப்பட்டனவும் காலத்தின் மாறுதலினாற் சிதைந்து அழிந்தனவுமான இலக்கிய சமய நூல்களாகிய கலைச்செல்வத்தை மீண்டும் பெறுவதற்கு முயலும் எண்ணத்தோடு அயராது உழைத்தவர் அடிகளார்.அவரது நுட்பமான ஆராய்ச்சியின் பயனாக யாழ்நூல் ,மதங்கசூளாமணி போன்ற அரிய நூல்கள் தோன்றி இயல் இசை நாடகம் என்னும் முத்தமிழ்ப் பிரிவுகள் வளம்பெற்றன.இந்நூற்றாண்டிலெழுந்த தமிழிசை இயக்கத்தின் முன்னோடியும் விபுலானந்தரே ஆவார்.

•மேலும் ஆங்கில மொழியிலுள்ள இலக்கியங்களை சுவை குன்றாது மொழிபெயர்த்தார்.ஆங்கில இலக்கிய வளத்தைத் தமிழர்கள் நுகர வழி செய்வதோடு ஒப்பியல் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருக்கும் வழிகாட்டி நிற்கின்றன.மதங்கசூளாமணி ஆங்கில வாணி என்னும் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியங்கள் அவற்றுள் அடிகளார் கூறிய கருத்துக்களும் ஆக்கவேலை நெறிகளும் தமிழ்மொழி வளர்ச்சிக்கு பெரிதும் துணைசெய்கின்றன.   

•புழந்தமிழ் இலக்கியச் சிறப்புக்களையும் சேக்ஸ்பியரின் திறத்தையும் பாராட்டி பழந்தமிழ் இலக்கியம் போன்று கடின சொற்களால் கவிதை யாத்த அடிகளார் அதே சமயம் புதுமைக் கவிஞர் பாரதியாரையும் போற்றி அவரைப் போல் எளிய சொற்களில் புதுமைப் பொருளில் கவிதை தந்து பழமையையும் புதுமையையும் இணைக்கும் பாலம் போல் விளங்கினார் என்றால் மிகையாகாது.சுவாமிகளின் கவிதைகள் வெறும் கற்பனையாக அமையாமல் உள்ளத்தின் உண்மை ஒளியை காட்டுவனவாகவும் விளக்கிக் கூறுவனவாகவும் அமைந்துள்ளன.


முத்தமிழ் வித்தகரின் கவிதை வரிகள் ..
ஓங்கலிடை வந்துயர்ந்தோர் தொழ விளங்கி
ஏங்கொலி நீர் ஞாலத் திருளகற்றும் - ஆங்கவற்றுள்
மின்னேர் தனியாழி வெங்கதிரொன்றேனையது
தன்னேரிலாத தமிழ்
பைங்கன் இளம் பகட்டின் 
மேலானைப் பான்மதிபோய்
திங்கள் நெடுங்குடையின் கீழான அங்கிருந்து
நான் வேண்ட நன்னெஞ்சே நாடுதிபோய் நானிலந்தோர்
தாள் வேண்டும் கூடற்றமிழ்
சொல்லெனும்  போது தோன்றிப் பொருனென்னும்
நல்லிருந் தீந்தாது நாறுதலால் மல்லிகையின்
வண்டார்கமழ் தாமமன்றே மலையாத
தண்டாரன் கூடற்றமிழ்

•தாம் அனுபவித்து சுவைத்த இலக்கியப் பகுதிகளையும் அவற்றின் மூலம் தம் சிந்தனைகளில் உதித்த சில புதிய கருத்துக்களையும்  ஆதாரர்வமாக காட்டி நவீன வருங்கால ஆராய்ச்சியாளருக்கு பாதை வகுத்துக்கொடுத்த பெருமையும் இவரையே சாரும். 

•தமிழ்ப் பணிஇசமூகப் பணிஇஇலக்கியப் பணிஇஆராய்ச்சிப் பணி என்று பல்வகைப் பரிமாணங்களை உள்ளடக்கி வருங்கால  சமுதாயத்திற்கு வழி காட்டியாக வாழ்ந்து 1947 ஆம் ஆண்டு ஆடி மாதம் 19 ஆம் திகதி தமது ஐம்பத்தைந்தாவது(55) வயதில்  இயற்கையெய்தினார்.

பாக்கியராஜா மோகனதாஸ்(நுண்கலைமாணி)
துறைநீலாவணை






 

28.08.16- லட்சக் கணக்கான கண்கள் பார்த்தும் ரசித்தும் கொஞ்சமும் குறையாத அழகோ காரைதீவுநியூஸ்.கொம்....

posted Aug 28, 2016, 3:20 AM by Habithas Nadaraja   [ updated Aug 28, 2016, 3:37 AM ]



சேவையே நோக்கமென்று ஆரம்பித்தீர்  இணையமொன்று
அத்தனை தடையும் வென்று ஐந்தாண்டு பூர்த்தியின்று

கலைநயத்தோடு புகைப்படமும்
கலாச்சாரம்பேண எவ்விடமும்
உண்மை தமிழ் உணர்வுடனும்
சேவைகள்தான் 
புரிந்தீர்

மழலை செல்வங்களின்
புலமை பாராட்டி
மங்காத புகழ்கொண்ட
காரைமண் நிழல்காட்டி
கண்காணா தொலை
மக்களுக்கு நினைவூட்டி
மகத்தான சேவையேதான்
புரிந்தீர்

உண்மைகளை உரத்துச்
சொல்லி
தீமைகளை விலக்கித்
தள்ளி
மக்களின் விடிவினை
எண்ணி
விபுல வான் மிளிரும் விடி
வெள்ளி

துரோகங்கள் துவண்டுவிட
எதிர்ப்புக்கள் எரிந்துவிட
கடந்த இந்த ஐந்தாண்டைவிட
ஆயிரம் ஆண்டுகள் புகழ்
மட்டும் கேட்டுவிட 
வாழ்த்துக்கள்......


ஆக்கம் : நிறோஷன்


29.06.16 - வான் நதி........

posted Jun 28, 2016, 9:34 PM by P Niroshan   [ updated Jun 28, 2016, 9:55 PM ]




வான் நதியிது என்றும்

வழிநடுவே நின்றிடுமோ……?

ஆயிரம் தடை வரினும்

ஆழியடையாமல் சென்றிடுமோ…?


தடைபல கடந்தோடிய 

தன்மான நதியன்றோ…….?

தவளைகள் ஒலி கேட்டு

தளர்வுகள் கண்டிடுமோ…….?


வளைந்து செல்வதனால்

வலிதற்றது ஆகிடுமோ…..?

வலிகள் தரும் உமக்கும்

வளம் சேர்த்து ஓடுமல்லோ…..?


காரைமண் கண்ட இணையநதி

இமயம்வரை எம்மவர் புகழை

இசைந்து கூறிடாமல்

இடைநடுவே நின்றிடுமோ……?

                          
                     
                               
                                 

04.02.16- இலங்கைத் தாய்க்கு சுதந்திர நாள்..

posted Feb 3, 2016, 11:28 PM by Liroshkanth Thiru

இந்து சமுத்திரத்தின் 
செல்லப்பிள்ளை 
இலங்கைத் தாய்க்கு
சுதந்திர நாள்.....

தேசியக் கொடிகள்
தூசு தட்டப்பட்டு
அலங்கரிக்கப்படுகின்றன...

வாள் ஏந்திய 
சிங்கம் மிடுக்குடன்
பறக்க...

இரு நிறங்களின்
இருப்பு
கேள்விக் குறிகளோடு....

எது 
எவ்வாறு
இருப்பினும்
பிற நாட்டவர்
போர் தொடுக்கையில்

எல்லோரும்
இலங்கையரே...

சி.ம.கதன்

1-10 of 109